Column 'Groeten uit Berbroek' - Columns 451 t.e.m. 459

459. Vijf minuten later (dinsdag 23 februari 2010)

Begeleidende muziek: Frédéric Chopin, Preludes Op. 28
Titel column: Vijf minuten later
Subtitel: Kabouter Wesley slaat toe
Duurtijd van het schrijven: dinsdag 23 februari van 05.06 uur tot 05.36 uur (30 ')

Doodmoe. Vingers zo zwaar als ijzeren I-profielen om een huis laten op te rusten. Hoofd zo vol als eenhoornbloed. Beschaafde conversatie is een vertroosting. Dus, ik schrijf. Schrijven is discipline. Dat is vandaag, dinsdag 23 februari des morgens.
Vijf minuten eerder
Ik stond op en droomde nog. Een heel nieuwsbulletin. De rol van Etienne Schouppe in het hoerige verhaal van Buizingen. Ook voormalig NMBS-baas Karel Vinck lag op de sporen vastgebonden. Hoe ver moet verantwoordelijkheid dragen. Vooral hoe lang? Als vader weet ik toch dat als ik mijn kinderen tussen pakweg hun vijfde en tiende levensjaar onvoldoende eten en drinken geef, ze voor hun leven ondermaats en zonder voldoende vezels weerstand kunnen bieden tegen het eroderende leven. Ja, zo werd ik slaapdronken wakker vanmorgen. Met een uitgehongerde ziel.
Twee uren eerder
Ik stond op voor een plas en keek door de badkamervenster naar de broosheid van het bestaan. Niet geheel stikdonker was het buiten. Ik zag de hoge bomen goed en hun contouren in het landelijke Berbroek waar de vliedende verte niet verder reikt dan huizen van mensen die dagelijks metafysische balletjes trappen met hun geweten. Omhooggevallen mensen die roepen dat het crisis is, twee euro storten voor Haïti en dan in subtropisch Madeira noodgedwongen een dagje langer op vakantie blijven. Vergeten muzikanten die Friedrich Nietzsche op piano kunnen spelen zoals Paolo Giacometti dat kan doen met Chopin. Mensen die beleefd knikken als ze je zien en mensen die verguld als een pauw de veren dieper in hun kont trekken als ze je ontmoeten. Bij de bakker. Bij de slager. Bij de gok- en krantenwinkel om de hoek. Als zo'n plastisch chirurg als een Jeff Hoeyberghs zo'n doorsnee mens uit Berbroek zijn hoofd zou kunnen openmaken, komt er wellicht een hele bijenkorf neurosen naar buiten zwermen. Maar zoals ook bij me zelf, honing is honing.
Zestien minuten later
Mijn zoon houdt enorm veel van Kabouter Wesley. Je kent hem wel. Het animatiefiguurtje van Man bijt hond. Onlangs verkocht aan de Nederlandse televisie. Voor Kabouter Wesley bestaat de wereld altijd uit nu, vijf minuten later, nog eens vijf minuten later en al eens 5 minuten eerder. Het is absurde humor die me altijd doet denken aan mijn ouwe gabber en cartoonist Kim Duchateau die onder meer De Morgen voorziet van een spiegelfragment uit het dagelijkse leven. Altijd schizofreen en altijd lachen geblazen. Kabouter Wesley vindt je volop op YouTube, de internetzender van twijfelachtige zeden. Mijn zoontje heeft zijn nagels al kapot getokkeld op het klavier van zijn laptop om de talrijke Kabouter Wesley filmpjes te zien en te herbeleven. Het is een aanrader voor wie 's morgens wakker wordt en onverklaarbaar denkt aan Schouppe en Vinck. Zo!
Dit was het voor vandaag.
Dertig minuten later.


458. Rampspoed in Buizingen (dinsdag 16 februari 2010)

Begeleidende muziek: David Bowie, The Platinum Collection (de nummers Let's dance, Ashes to ashes, Under pressure, Fashion, Modern love, China girl, Scary monsters and super creeps en Up the hill backwards)
Titel column: Rampspoed in Buizingen
Subtitel: De uil van Minerva
Duurtijd van het schrijven: dinsdag 16 februari van 05.07 uur tot 05.37 uur (30')

Let's dance! De ochtendkreet voor vandaag. Het is David Bowie die oproept tot deze beweging. Wie buiten ronddoolt in vrieskou en knapperende sneeuw zal het kunnen gebruiken. Postlui in weer en wind. De hulpdiensten in Buizingen. Hier en daar een verdwaalde clochard. Ashes tot ashes! Het dramatische nieuws van de treinramp in Buizingen nabij Halle liep gisteren binnen via de internet-nieuwssneldienst van De Standaard. Bij mij althans. Vanmorgen 5 uur is de balans 18 doden en 11 zwaargewonden. Meer dan 100 lichtgewonden. Ik denk aan de woorden van vakbondsman Jos Digneffe uit Hasselt ... dat er plannen zijn om alle treinen uit te rusten met een zogeheten TBL-systeem dat 'door het rood rijden van treinen' onmogelijk moet maken, maar door omstandigheden van onder meer oude treinstellen, tijd en geld, is dit nog niet overal gebeurd. Feilbare werkdruk. Under pressure! Alle voorname regeringsleiders kwamen ter plekke. Ook de koning. Ze kwamen van heinde en verre. Veel verder dan de reizigers in de trein. Die kwamen van thuis en gingen in vertrouwen naar Brussel of iets verder. Voor sommigen was het de laatste reis. Iedere bezoekende minister heeft zijn verbijstering mogen laten horen en zien aan treurend België. Fashion! Yes, after a fashion. Zou zo'n drama de politiekers dichter bij elkaar kunnen brengen, dacht ik toen ze allen de revue passeerden in medialandschap. Zou het kunnen dat ze nog eens samen beslissen of ze onmiddellijk geld op tafel leggen om die treinstellen en sporen uit te rusten met dat systeem van onmogelijk door het rood te kunnen rijden. Als dàt uiteindelijk de oorzaak is, eh. Zou het kunnen dat ze zich als een blok achter dit initiatief scharen over partijgrenzen en binnenlandse regiogrenzen heen. Modern love! Soms denk je dat ze alleen maar solidair kunnen zijn als het om Afghanistan of Haïti gaat, maar gisteren kenden we ook een oorlog en aardbeving op eigen bodem. De tweede in zeer korte tijd. Na de appartementenbeving in Luik. China girl! Stilaan wordt de wereld overal dezelfde. Drama's en miserie en weinig liefde. Hier en daar een sprenkeltje hoop. De voorbode van de grote verandering is het weer. Het brengt niet alleen nooit gekende stormen naar België, hebzuchtige zaakvoerders naar China of de Snow Armageddon naar Washington. Scary monsters and super creeps! Ze veroveren de wereld. Ook België wordt niet gespaard. Het politiek beleid en het spoorwegbeleid gaan niet vrijuit in deze zaak van Buizingen. Geld en tijd, zindert door mijn hoofd. Wie beheert het meer dan politici en beleidsmakers? Geen treinreiziger. Up the hill backwards ... de uil van Minerva begint zijn vlucht altijd bij het vallen van de avond. Dat zei Hegel ooit. Hij bedoelde dat de filosofie altijd achterloopt op de geschiedenis. Of anders gezegd, dat de uil na het vallen van de dag, deze dag overvliegt, overdenkt wat er die dag gebeurd is. Als al die politici die de plaats van rampspoed bezochten zich nu eens als een kerkuil gedragen, is er hoop dat de ramp van Buizingen zich niet meer herhaalt.


457. Divinus afflatus (dinsdag 9 februari 2010)

Begeleidende muziek: Domenico Scarlatti, Sonatas Vol.1 (Essercizi per gravicembalo)
Titel column: Divinus afflatus
Subtitel: ... met Scarlatti
Duurtijd van het schrijven: dinsdag 9 februari van 05.25 uur tot 05.58 uur (33')

Als later mijn memoires in een vuistdik boek met bijbels dun papier worden afgedrukt, zal daar zeker een hoofdstuk in voorkomen waarin ik haarfijn vertel hoe ik mijn goede vriend Steve op weg naar meesterschap heb begeleid, of van veredelde cafébaas naar alle hoeken van de politiek tot glorierijk gouverneur! De rode draad zal de uitmuntende muziek van Domenico Scarlatti zijn, uitgevoerd door de wereldbekwame Pieter-Jan Belder. Wacht ... ik haal hem er even bij met zijn superbe reeks van vijf keer drie cd's, sonates K 1 tot 229. Ik schonk de ruim 600 klavecimbelwerken, het merendeel eendelige sonates, uit pure vriendschap en meer. Niemand weet dit. Het is een absolute primeur voor de lezer om dit hic et nunc te vernemen. Uiteraard, dit bericht loopt mijn autobiografie ver vooruit, maar een mens moet zich al eens luchten om niet te ontploffen van opgekropte herinneringen. Mooie reflecties trouwens die parallel lopen met de Vlaamse politiek en aanverwanten van grosso modo de jaren tachtig tot heden, zeg maar een kwarteeuw Vlaanderen. Bovendien nodigt het bericht en nog meer Scarlatti verder uit om te mijmeren, want als huidig consulent cum laude Steve straks weer een volkse brasserie in Hasselt, New Delhi of ergens in Cuba begint, weet hij meteen welke muziek hij tijdens de opening moet gebruiken om iedereen gastvrij en charmant te behagen. Want Scarlatti had natuurlijk heel wat in zijn mars. Eigenlijk is Steve een beetje zoals de Napolitaan: onuitputtelijk aan vondsten, denk maar aan de gratis bussen in Hasselt en de gave om de moeilijkste dingen aan Jan met de pet uit te leggen; ritmisch en melodisch in vlekkeloos Limburgs dat speeltechnisch gezien op een soort gregoriaans gezang lijkt. Etcetera. Ja, het is me wat. Hoe klaviermuziek en muziekvirtuositeit mensen kan inspireren en bewegen tot hogere niveau's in hun leven. Je moet natuurlijk wel de juiste muziek te pakken zien te krijgen. Vaak weten mensen zelf niet welke muziek op welk moment kan beroeren of bezielen, maar daar heb je dan vrienden voor. En wat is vriendschap meer dan geven. En ook al eens nemen. Geven en nemen is ook liefde. Als straks, zondag 14 februari de goede Valentijn aan de vroege ochtend verschijnt, zeg het dan eens met muziek. Verras je liefste met muziek die jij met hem of haar associeert. Los van alles. Los van de dagelijkse beslommeringen. Los van Moeder Aarde. Maar spiritueel recht uit de kosmos. Wie weet, inspireert het om een nieuwe wending aan zijn of haar leven te geven. Lach niet, kijk naar Steve ... doen!


456. Appelblauwzeegroen (dinsdag 2 februari 2010) Begeleidende muziek: Luigi Boccherini, La Magnifica Comunità
Titel column: Appelblauwzeegroen
Subtitel: Scharrelgedichten winter2009-2010
Duurtijd van het (over)schrijven: dinsdag 2 februari van 05.15 tot 05.45 uur (30')

... Natuurlijk zijn de gedichten niet op deze prachtige sneeuwochtend geschreven. Wel gescharreld uit mijn grijs-stoffen geruite werk- en dagschriftje A5/26, een selectie van een half uur ...

1/3.
APPELBLAUWZEEGROEN
Zijn huid is glad en blozend zacht
Hij heeft alles wat je zoal verwacht
Goed in het vlees en beladen met roem
      Maar hij is ... appelblauwzeegroen
      Hij weet precies hoe hij blij kan maken
      Zijn hart tikt als een klok bij 't aanraken
      En hij geurt zoals een kampioen
Maar ... hij is appelblauwzeegroen
En wanneer je hem in je handen neemt
Is het alsof hij je hart en zieltje claimt
Denk je voortdurend 'Wat te doen'
Want hij is appelblauwzeegroen
      Hm, zie hem daar aan zijn steeltje hangen
      Mijn hart is er totaal door bevangen
      Hij is mijn schat voor ieder seizoen
      Ook al is hij appelblauwzeegroen
(Ode aan de appel2010)

2/3.
GLOOIENDE ZWIJGERS
In de rijke velden van de Keizerlijke Commanderie
Wonen de glooiende zwijgers, wie kent ze nie
Wijs, voornaam en gedrenkt in honingzoete nectar
Brengen ze iedereen in vervoering en in de war
      Met trossen hangen ze daar en waaien vro-lijk
      Naar bijen die ze kennen uit de bloesemtijd
      Wandelaars en fietsers lachen ze toe
      Dag en nacht blijven ze buiten, nooit moe
Maar als de oogst ze in een fruittob schikt
Hun steeltje zoals een navelstreng wordt doorgeknipt
Zijn ze klaar voor vaderland en gastronomie
De glooiende zwijgers ... wie geniet ze nie
(Ode aan Haspengouw2010)

3/3.
HASPENGOUW
Niet ver van Eden
In een land van voortdurende fruitgaarden
Waar kastelen en majestueuze vierkantshoeves
In glooiende plooien wortel hebben geschoten
      Huist de speelse magie van golven zonder zee
      Holle wegen van Kuttekoven tot diep in een poëtisch plaatje
      Hemelse wijnboeren in een mateloze stroom van genieten
      Het lawaai van de rijke geschiedenis en boem. de pastorale stilte
Dáár is Haspengouw, vredig en geborgen
Aan de overzijde van het turbulente leven
's Levens diepste vragen bloeien hier open
en worden met smakelijke streekgerechten weggegeten
(Ode aan Haspengouw2010)

4.
Maastricht en ikzelf
Met beide voeten op de grond
Verstand sterker dan het hart
Hoop en verlangen
Een twijfelend stapje
Maar diep vanbinnen
Zo warm van jou

5.
Ben je nu leeg
Platzak
En heb je nagedacht
Over een en ander
Terwijl je stilaan
Dunner werd
En de geest
Nog het meest

6.
VADER
Als ik weer thuis kom
Weet ik nog precies
Hoe vader zich tegen valavond nestelde
Voor een dutje tegen
Het slapengaan
      Ik heb nu zo ontzettend spijt
      Zo immens ontzettend
      Dat ik die heilige momenten
      Niet gekoesterd heb
      Of niet genoeg
Van zien en toekijken
Luisteren naar zijn
Ademhaling
Tot hij wakker schiet
En zegt
Ah, je bent er!

7.
ANOMALIE
Beklijvend!
Zij droomt 'voorbij'
En ik schrijf
Het is voorbij
      Welke krachten omspannen
      De menselijke soort
      En waar hangt de anomalie
      Die wij kennen noch begrijpen
Hoe kunnen we zijn gave
De onze maken
Zonder ze
Te misbruiken
      Is 'beloven' genoeg
      Of weet de anomalie
      Dat mensen
      Geen goden kunnen zijn

8.
2012
Als 2012, dé film
Een voorproefje is
Van de ambities van Moeder Aarde
Dan vallen alle menselijkheden
Als een meteoor op aarde
En slaan zo'n diep gat
Dat enkel lava overheerst
De voeding van de hel
En de hemel?
... die tast weer in het duister

9.
Ik ben
een mikadospel
met een toverstokje
asjemenou

10.
Ik schil de huid van zaterdag
Op een bedje van sneeuw
Smeltende sneeuw
Die weent van verdriet
      Ik bijt in een kale peer
      En drink het sap
      Dat voedt en fluistert,
      Ik ben in u
Rustig kijk ik naar buiten
En begluur de wassende winter
Halfweg
Twijfelend over zijn kristallen

11.
Zie ik je voetjes denken
Hoor ik jouw gedachten kriebelen
Sta ik in de deur van je hartenkamertje
En leg mijn oor
Op de boezem van
Onze jagende liefde

12.
Het blijft moeilijk
Zoals water aan de poolcirkel
Zweten tussen vloeibaar en vast
Geen vat hebben op het weer
      Stromen van ellende
      Want stilstaan is sterven
      Maar hoe?
      Kiezen is een straf
Zo zit ik hier en nu
Met een krop in mijn keel
Mijn ogen vol water
En niemand die iets zegt

13.
Misschien moet ik me
Eens gewoon laten gaan
Lul op nul
Verstand verloren
Rusten
In de armen
Van een vreemde


455. Nostalgie (dinsdag 26 januari 2010)

Begeleidende muziek: Le Fabuleux Destin d'Amelie Poulain, Yann Tiersen
Titel column: Nostalgie
Subtitel: Liever toen dan later
Duurtijd van het schrijven: dinsdag 26 januari van 05.10 tot 05.40 uur (30')

Een glas water en een banaan. Daarmee ben ik deze nieuwe dag begonnen. En muziek uiteraard. Het wordt steenkoud, zegt het nieuwsbulletin van 05.00 uur. Tot min negen graden. Dat is lekker koud. En smeltende tot echte sneeuw er bovenop. Dat is mooi. Snowflakes are dancing. Again! De winter heeft ons dit jaar niet in de steek gelaten. Het eerste seizoen van het jaar heeft woord gehouden. Als straks de lente, de zomer en de herfst dat ook doen, zal 2010 een jaar zoals vanouds zijn. Wat het ook mogen betekenen. Het brengt gemoedsrust. Wat oud is, brengt op een of andere manier rust. Straalt rust uit. Een oude man nog het meest. Hij moet wel goed verzorgd zijn en stijlvol gekleed zijn. Ook een oud verhaal brengt rust. Eentje dat diep in de winter aan de open haard verteld wordt. Over heksen en zwarte katten. Daarna maakte oma altijd een bord hete vanillepudding. Dan volgde nog een wandeling door de krakende sneeuw, kort tegen vader aan, want de schrik van oude vrouwtjes die plots veranderden in zwarte katten, spookte nog door het hoofd. Nostalgie zorgt voor warmte die veel kinderen charmeert. Clichépraat die nooit zal ophouden. Ouders vertellen graag verhalen tegen hun kinderen en die kinderen weer tegen hun kinderen enzovoort. Het houdt nooit op. Ooit zal een ouder tegen zijn kinderen en kleinkinderen vertellen dat hij diep in de winter buiten op het terras met een glas champagne aan het internetten was en verbinding maakte met een satelliet die de laatste walvis volgde. Wat is een walvis? Wat is champagne? Wat is een terras, zullen de toekomstige kinderen dan vragen. In oude geschiedenisboeken zal beschreven staan dat sneeuw ooit de aarde bedekte en dat mensen sneeuwmannen maakten en schaatsten op bevroren rivieren en vijvers. Ik en de lezer zullen het nooit meemaken, maar dat de toekomst onmenselijk menselijk wordt, staat buiten kijf. Wij kunnen de middeleeuwen nog een beetje reconstrueren en inschatten. Zelfs met de Romeinen van Caesar kunnen wij overweg. De farao's ook. Maar de bewoners van de aarde in de vroege toekomst van pakweg 2500 zullen meer dan hun fantasie nodig hebben om te kunnen beseffen wat dwarrelend sneeuw teweegbrengt in de geest. Hoe kolossaal een walvis tekeer kan gaan in zee of hoe fantastisch de stranden van Porto Covo nabij Lissabon zijn. Onze aarde vandaag zal voor de 26ste eeuwse mens hetzelfde mysterie zijn als de goden van de Grieken voor ons vandaag zijn. Goden op strijdwagens in de hemel die lange witte strepen in de lucht trokken en met kletterende zwaarden bliksems veroorzaakten. Maar in 2500 zullen het goden zijn die witte vlokjes uit de hemel lieten dwarrelen en barende moeders die golven op het strand gooiden. Ik zou voor geen geld van de wereld naar de toekomst willen reizen. Nog geen tien jaar later in de tijd. Ik wil wel graag naar vroeger met een tijdmachine. Naar Carcassonne toen ze er het machtige kasteel aan het bouwen waren. Naar Parijs toen de musketiers aan de Seine een uiltje gingen vangen. Naar Toulouse om Vanini te redden van de brandstapel. Naar de Romeinse havenstad Ostia om er de plaatselijke bibliotheek uit te baten. Naar Firenze om er Michelangelo te ontmoeten. En naar Bardolino ... om er opnieuw met mijn vader hand in hand het Gardameer in te stappen en er te herhalen hoe gelukkig we samen waren.


454. De tevergeefsheid der dingen (dinsdag 19 januari 2010)

Begeleidende muziek: The Fall van Nora Jonas
Titel column: De tevergeefsheid der dingen
Subtitel: PbSO4
Duurtijd van het schrijven: dinsdag 19 januari van 05.10 tot 05.40 uur (30')

De 'tevergeefsheid der dingen' is familie van 'de helaasheid der dingen.' Twee voorbeelden. Een man, of een vrouw - doet er niet echt toe - wordt geboren in een gezin dat lid is van een partij. De partij hangt als een kruis van Jezus in de keuken, in de woonkamer en boven het bed. Het gezin volgt alle activiteiten van de partij en verdraagt flexibel alle beslissingen die de partij neemt. Ook al snijden ze in de geest of in de portemonnee. De man die in dát gezin geboren wordt, wordt door de partij automatisch gezien als authentiek lid en blinde volgeling van de partijwetten. Nooit zal de partij de man iets gunnen van waarde omdat ze hem niet moeten werven of ooit zullen verliezen. Wat de man op termijn ook onderneemt, hij zal lid zijn of niet zijn voor de partij. Het doet er niet toe. Tweede voorbeeld: twee vrienden! Of een vriend en een vriendin. Neem het laatste maar. De man wil een einde stellen aan de jarenlange vriendschap met zijn vriendin omdat hij diep ontgoocheld is in de relatie. Hij weet niet of hij dat moet doen door ruzie te maken, door te zeggen wat hem op de lever ligt of door een brief te schrijven waarin hij uitlegt waarom hij er de brui aan geeft. Zijn analyse is alleszins gemaakt. Haar mening doet er niet meer toe. En toch wel. Hij ligt nachten wakker hoe hij het haar duidelijk wil maken. Maar tegelijk beseft hij dat zijn mededeling er niet toe doet. Hij kan haar niet dwingen om haar houding te veranderen zodat hij wel vriend wil blijven, en ook al zegt hij zijn ongezouten mening, dan is de vriendschap ook voorbij want anders had de zogezegde vriendschap er wel voor gezorgd dat ze nooit ten einde kwam. Wat nu gebeurd is. Ruzie maken is geen optie want dat vergt nog meer tijd en inspanning dan schijnvriendschap die drijft op moerasgrond . De tevergeefsheid der dingen brengt mensen in een spiraal van toenemende ongelukkigheid. Ook al zouden ze gelukkig moeten zijn, gezien de materiële en intellectuele verworvenheden. Aan de tevergeefsheid der dingen kan moeilijk ontkomen worden en iedereen ontmoet vroeg of laat deze walm van rampspoed want eigenlijk is het dat, alhoewel niet treffend als een aardbeving, maar wel kabbelend als een met lood vervuilde rivier waaruit men drinkt. Wat te doen als je met je hoofd in zo'n wolk terechtkomt? Hopen op een sneeuwbui zodat de vernietigende wolk neerslaat zoals het zout loodsulfaat (PbSO4) dat slecht oplosbaar is in water. Maar dat laatste is pure scheikunde.


453. Limburg, asjemenou (dinsdag 12 januari 2010)

Begeleidende muziek: Jazzadelic 06/09 - 10 nieuwe Groove-tracks
Titel column: Limburg, asjemenou!
Subtitel: Meerlagig authentiek
Duurtijd van het schrijven: maandag 11 januari, 20.45 - 21.25 uur (40')

Je hebt zo van die dagen in het jaar - vandaag, maandag 11 januari - dagen die je niet in de hand hebt. Een dag zoals Europese president Herman Van Rompuy er dertien in een dozijn heeft. Een dag waarin je geen marge hebt om zelf dingen te ondernemen. Een agenda die volgeboekt wordt door welomlijnde taken waar je niet omheen kan. Taken die zich opstapelen tot nog hoger dan de belachelijke Burj Khalifa van 828 m in het emiraat Dubai. Je wordt als het ware op tafel uitgestrooid zoals een mikadospel en het minste dat je een stokje beroert, beweegt alles en moet je de situatie herbekijken en herstructureren. Het lijkt wel alsof je als gelovige moslimvrouw zonder hoofddoek rondloopt en daarvoor niet in het hiernamaals maar hier en hic et nunc gestraft wordt. Nou! Straffen is een lelijk woord en sterk overdreven want van mijn goeie baas Herwig mag ik morgen, dinsdag, plots naar het buitenland uitwijken voor mijn werk. En om dát goed voor te bereiden, is die maandag 11 januari zo'n dag geworden als van die dagen in het jaar waarvan sprake is in de inleiding.

Dinsdag zal ik dus een marketeer zijn van ons marketingbedrijf op de zeer toegankelijke luxebeurs voor toeristen in Utrecht. Ik zal er de pers ontvangen en ik zal ze de wereldeconomie van het toerisme in het algemeen en die voor Limburg in het bijzonder verklaren. Ik zal ze uitleggen hoe fruit niet alleen bijen, maar ook Nieuw-Zeelanders en West-Vlamingen lokt. Hoe het komt dat Ambiorix niet in Rome, maar in Tongeren pronkt. Waarom Arabische volbloeden het best gedijen in de Limburgse Kempen en niet in Arabië. Hoe het komt dat Maaslanders waarschijnlijk nazaten van Atlantis zijn en daarbovenop zal ik vertellen hoe de klimaatverandering zal zorgen dat de beste wijnkastelen niet langer in Frankrijk, maar in Limburg zullen opborrelen. Dat de Belgische twin towers in Hasselt staan en ... bezoekers met cataract, zullen glashelder kunnen kennismaken met het land van Katarakt. Asjemenou! Ik zal iedereen graag ontvangen: babybusters, babybloomers, masterboomers en zelfs digitale inboorlingen als het moet . en ik zal ze allemaal een lekkere latte macchiato inschenken. Tijdens hun plezier om de drie lagen genot te mengen, zal ik ze een trendy verhaal toefluisteren. Eentje over dat ze niet bang hoeven te zijn van de crisis en de hebzucht van de mensen. Dat er een plaats op aarde is waarvoor je geen duizend kilometer moet rijden of vliegen om prachtig glooiende landschappen te zien. Dat er een hele streek ligt te wachten waar de crisis geen invloed heeft gehad op authentiek eten en lokaal drinken. Dat gastvrijheid zegeviert in 't Fietsparadijs en last but not least dat Limburg de bovenstebeste regio is waar evenwicht tussen leven en genieten het eerste axioma vormt. En wie niet luisteren wil, gaat maar naar Ispahan!


452. Ondergesneeuwd (dinsdag 5 januari 2010)

Begeleidende muziek: Nagel Heyer Records Ballads 2006
Titel column: Ondergesneeuwd
Subtitel: In de ban van sneeuw
Duurtijd van het schrijven: 10.25 uur - 10.50 uur (25 ')

1
Hier lig ik
Zoals een sneeuwvlokje
Neergedwarreld en uitgeteld
Helemaal onderaan de hoop
Duizenden vlokjes op mij
Ik kan maar met moeite bewegen
Mijn koorts is te wispelturig
Om ruimte vrij te smelten

2
Hete chocomelk met honing
Slok na slok zoals een sneeuwvlokje dwarrelt
Naar het centrum van het lichaam
Langs kronkelende paden
En als de ogen van genot sluiten
Droom ik me onder een het sneeuwtapijt
Jij en ik in een lepeltje
Vol melk en zoet

3
Sneeuw heeft me te pakken gekregen
Een laagje wit op mijn aura gelegd
Vederlaag na laag, vederlicht
En uiteindelijk ben ik gezwicht
Lig met een zwaar hoofd in bed
Nies en proest zoals een oude motor
Ben waarachtig ondergesneeuwd


451. Witte sneeuw (dinsdag 29 december)

Van vandaag tot dinsdag 28 december 2011 zal ik iedere dinsdagochtend een half uur - klokslag - mijn gedacht van hét moment transformeren op virtueel computerpapier. Het medium is internet. Ik zal mijn woorden neerleggen op het scherm als verre nakomers van Les Mots van wijlen Sartre. De artikels zullen variëren van gemijmerde actualiteit over gedichten tot hyperkorte essays, altijd recht uit het hart en ongecensureerd én begeleid met muziek. De teksten vormen alleszins een voortzetting van de columnreeks Groeten uit Berbroek - onafgebroken sinds dinsdag 15 mei 2001 - op mijn website www.leopoldlaarmans.be. In 2010 zullen mijn columns kaderen in Mijn Jaar van Hiram.

Veel leesplezier en wie wil, mag graag reageren.

Oprecht en hartelijk
Leopold Laarmans

Begeleidende muziek: Fausto Papetti, The Very Best Of
Titel column: Witte sneeuw
Subtitel: nihil
Duurtijd van het schrijven: 06.05 uur - 06.35 uur (30')

Als ik schrijf, krimpt de tijd zoals de zee bij eb. De tijd trekt zich dan terug alsof de aantrekkingskracht van de kosmos er geen vat meer op heeft. Bij aanvang van het schrijven, kijk ik soms naar de klok en als ik na een reeks letters, woorden, zinnen en alinea's het toetsenbord laat rusten en opnieuw naar de tijdwijzer tuur, is het vaak zo, dat er een uur of meer verstreken is. Lijkt het alsof ik even ver weg geweest ben. Op een virtuele planeet heb vertoefd waar alleen mijn eigen zelfbewustzijn, mijn snel bewegende vingers en de lichtbak van de laptop het decor vormden. Keer op keer denk ik dan aan de subjectieve tijd die de film in het algemeen en filmscenario's in het bijzonder mogelijk maken. Gedurende één minuut kan je in Star Trek reizen van het ene uiterste in het heelal naar het andere, komen tientallen kosmosrassen in beeld en wie terstond reflecteert, weet dat dit objectief bekeken in werkelijkheid niet kan. Maar in welke werkelijkheid. Alsof mijn hersenen zich niets aantrekken van de menselijke afspraken op aarde dat iedere dag netjes wordt ingedeeld in uren, minuten en seconden, voor sommige aangelegenheden zelfs nanoseconden. Dat is dan ook meteen het fantastische van schrijven. Je bent weg. Je reist in de ruimte die ondefinieerbaar is en waarin jij zelf bepaalt welke planeten en rassen van ongekend leven worden bezocht. Het verbaast me ook telkens hoe mensen van de Westerse wereld die schrijven met een alfabet van 26 letters schijnbaar oneindig gevarieerde teksten kunnen blijven produceren. Het is een beetje zoals muziek dat het met een schare reeks noten moet doen! Hoeveel combinaties zijn er mogelijk met zesentwintig letters? In ieder geval véél minder dan met de huidige lottocijfers. Maar net zoals muziek houdt het schrijven aan en verschijnen er dagelijks sneller boeken dan jonge bomen kunnen groeien.

Ik kijk nu even bewust naar de hangklok en ik stel vast dat ik ruim twintig minuten ver ben. Zou je kunnen denken dat bovenstaand woordengebroed het resultaat is van twintig minuten toetsenplezier? Ik alleszins niet. Nog tien minuten te gaan. Ik moet alleszins nog kwijt dat ik afgelopen dagen van Carol-Ann een mooie attentie kreeg toegestuurd. Ik transformeer het even naar het scherm, 'Sneeuwvlokken zijn van nature kwetsbaar, maar kijk eens wat ze kunnen als ze zich aan elkaar hechten'. Mooi toch! Volgens Carol-Ann zijn het gevleugelde woorden van Verna M. Kelly. Dankoewel hoor. Met zo'n kloekmoedige woorden ben ik natuurlijk altijd in mijn nopjes. Woorden kunnen zo beklijven en sommige blijven nazinderen. Soms woorden die je al jaren kent en waar je blijkbaar nooit iets mee gedaan hebt. Woorden komen en gaan. Maar ieder woord krijgt altijd op ieder juist moment een geheel andere betekenis. Alsof het noten zijn die dan eens uit een piano, een fagot, een trompet of een kemange komen en een andere keer uit andere muziekinstrumenten. En dan moet je er nog eens de combinatie van telkens een muzikant bijdenken. Dat zorgt ineens voor zoveel verschillende variaties als er mensen op aarde zijn tot de macht van het aantal instrumenten die er bestaan. En dan nog eens alles met elkaar verbinden! Tjonge, dat is pas witte sneeuw.