|
|
| |
Column 'Groeten uit Berbroek' - Columns 340 t.e.m. 349
349. Nog 35 jaar (dinsdag 15 januari)
Hoe lang is een mens tijdens zijn leven actief? Hoeveel jaren voegt hij de
daad bij het woord. Alle schlemielen, onnozelaars en jandoedels
uitgesloten. Maar iemand die ervoor gaat. Vanaf zijn vijfentwintigste tot
zijn zestigste? Soms nog iets langer. Dat is vijfendertig jaar actief
leven. Voor die periode zijn er al miljarden mensen geweest die geloofden
dat zij onmisbaar waren op aarde. In de eerste plaats voor het gezin, de
vrienden, de collega's, de gemeenschap. Maar is dat zo? Voor wie hebben
zij sporen nagelaten? Voor wie hebben ze dingen opgebouwd? Een steen in de
stroom verlegt? Idealisme, cynisme, ironie? Een schrijver meer dan een
vakman? Een keizer meer dan een boer? Zijn ingenieurs, van Michelangelo
tot plastische chirurgen de rotsen in de branding van het leven? Zijn
vliegtuigen het meest vernuftige ding dat ooit beredeneerd is? Of
(toevallig) antibiotica? Is het dit: de leeftijd van een mens in de
westerse wereld verlengen met tientallen jaren sinds de renaissance? Een
hart vervangen zoals een moeder vuile luiers? Wie van ons - anno 2008 -
kan hardop zeggen dat hij bijdraagt tot welke uitvinding, verbetering of
missie die het welzijn en de welvaart van de maatschappij verbetert? Ten
koste van iemand anders? Is er iets ten voordele van iemand anders? Laster
in raster! De Chinezen willen westerse welvaart en welzijn. Maar als
straks al die Chinezen gaan leven zoals de doorsnee Belg, dan ziet de
lucht zwart van de roetdeeltjes. Als straks India aansluit in de rij van
de westerse decadentie, zal men zand in chocolade moeten steken om
iedereen een stukje zoet te kunnen aanbieden. Waarom is de Zwitserse
chocoladefabrikant Lindt & Sprüngli in Zürich niet content met een omzet
van 2,1 miljard dollar en een chocolademarkt die over heel Europa is
verspreid? Neen! De Zwitsers zelf zijn met 25 pond chocolade per persoon
per jaar verzadigd en de chocoladetovenaars zoeken een nieuwe uitdaging en
lonken naar China (en India en Rusland). Ondanks het feit dat Chinezen
nooit chocolade hebben gegeten, gelust noch begeerd. maar nu de Gele
Rivier sinds 1995 stilaan is opgedroogd, 500 Chinese steden kampen met een
watertekort, de mensenrechten er met alle voeten worden getreden, arme
Chinezen worden doodgeknuppeld ten voordele van de Olympische Spelen. nu
gaan we ze chocolade leren vreten. Mag het dan niet? Lekkere chocolade
voor Chinezen? Ik weet het niet. Een redelijk mens is altijd genegen om te
zeggen dat iedereen het recht moet hebben om dit en dat te mogen en te
kunnen. Maar is het realistisch met ruim 6,5 miljard aardlingen? Is de
aarde daarvoor uitgerust? Volgens technologie-expert James Martin van de
Oxford-universiteit is '2,5 miljard mensen' het maximum dat de aarde kan
dragen. Ideaal zijn het er slechts 500.000, volgens hem. Maar hij heeft
ook uitgeteld dat het er in 2050 ruim 9,5 miljard zullen zijn. Als we
doorgaan met de economische ingesteldheid van vandaag, dan kan de eerste
de beste idioot begrijpen dat er nooit voldoende grondstoffen kunnen zijn
om iedereen zijn ding te laten doen. Dat geldt zowel voor olieproducten,
drinkwater als voor chocolade. De meeste chocolade wordt nu al gemaakt met
fantasieproducten en heel zeker geen cacaomassa (cacaoboon). En dan heb ik
het niet eens over de luchtvervuiling. Hoe wij de samenstelling van
gezonde lucht op de proef stellen, is een eco-provocatie van jewelste om
direct een pandemie uit te lokken. Ik zag afgelopen weekend de cinemafilm
'I am legend'. Een fantastisch intrigerend verhaal waarbij maar enkelen op
aarde een wereldwijd virus overleven. Het lijkt me een realistisch verhaal
in de vooravond van 2050. Met een beetje goede wil zo'n 35 jaar later dan
vandaag. Vijf-en-der-tig jaar! Wie van de huidige 20-jarigen gaat
gedurende zijn carrière het tij doen keren? Het zal een dictator van de
ergste soort moeten zijn die wereldwijd de touwtjes in handen heeft en
manu militari mensen met hun neuzen in dezelfde richting zet. Op gewoon
verzoek gaan ze het nooit doen. Op basis van redelijkheid gaan ze het ook
niet doen. Op basis van nog tien documentaires van het type 'An
Inconvenient Truth' (Al Gore) gaan ze het nog minder doen. Vandaag,
dinsdag 15 januari 2008, opent immers het zoveelste autosalon van Brussel
(enkel) voor de pers. De hypocrisie van de mensen is grenzeloos. Zo
ontvangt de olie- en auto-industrie samen elk jaar wereldwijd één biljoen
dollar staatssteun. Om wat te doen. Een Renault-Modus op de markt te
brengen met ECO-factor 2? Ontelbare vliegtuigen meer de lucht in te jagen?
Who cares? Maar zeker weten! De dictator suprême zal niet mogen aarzelen
om enkele miljarden mensen van de kaart te vegen. Miljarden stervelingen
is een catastrofe! Welk soort mens is tot zulk een waanzinnige daden in
staat? Op vijfendertig jaar tijd? Dat soort mens moet vandaag al
ongelooflijk opvallen tussen de meute robotten die vandaag in de wereld
marcheren. Ik zie niemand! Aarzel niet. De Natuur zal het hier moeten
overnemen. Een nanovirusje zal het voor de mensheid regelen. Een virusje
met 1.000.000 keer de kracht van een mens. Nonotechnologie van Moeder
Natuur. Geen nanochip met biljoenen schakelingen, maar simpelweg een
ongelooflijk klein beestje dat zoals ooit de pest, schoon schip maakt met
deze ontspoorde wereld. Wanneer zal het toeslaan? Plots! Zoals de
blindheid in het boek 'De stad der blinden' van José Saramago. Plots!
Zoals in de film 'I am legend' van Francis Lawrence (met Will Smith in de
hoofdrol). Plots zal een treinmachinist van Straatsburg naar Frankfurt
doodvallen achter zijn stuurknuppel en met zijn aanstormende trein een
station verwoesten. Daarna zal een kinderjuf in elkaar stuiken voor een
overvolle klas kleuters. Kort daarop een ambtenaar die op een terras de
minister informeert over het nieuw atoomtijdperk. Dan de senior die zijn
hond uitlaat. De politieman die zijn buurman flitst. Een Chinees die een
tweede blokje Callebaut naar binnen werkt. vanaf dan is het virus niet
meer te stoppen. Mieren, spinnen en hier en daar een steenmarter zullen
lange tijd hallucinante kreten over de aarde horen, maar na een tijdje zal
het weer stil zijn. Zo stil als Sneeuwwitje nadat ze in de appel beet. De
vruchtbare appel. De appel uit de Tuin van Eden. Zal er na vijfendertig
jaar opnieuw een prins zijn die haar wakker kust. Of is het leven echt een
sprookje?
STRAFFE TOEBAK
Het Franse extreemrechts van de bijna 80-jarige Jean-Marie Le Pen verkeert
in financiële problemen (negen miljoen euro schuld) na de
verkiezingsnederlaag in 2007. Vooral Sarkozy stak hout tussen de wielen.
Le Pen moet nu zijn hoofdkwartier aan de Seine in Parijs verkopen of
vijfduizend vierkante meter op een toplocatie! De waarde wordt geschat op
twintig miljoen euro. Dochter Marine Le Pen behartigt de zaken. (De
Volkskrant, 12 januari 2008)
HET CIJFER
In China kampen 50 grote steden met een watertekort. Het land bezit te
weinig water en zonder water geen voedingsgewassen. Om 1 ton graan te
krijgen, heb je 1.000 ton water nodig. China sluit daarom
termijncontracten voor graan af. Brazilië is al bereid gevonden om meer
Amazonewoud te kappen om graan te zaaien voor de Chinezen. (Bron:
Vacature, 12 januari 2008)
UITGESPROKEN
"Hoe ouder je wordt, hoe meer je naar gecomprimeerde schoonheid verlangt.
Ik lees dus nog alleen poëzie." Remco Campert (Bron: Uitgelezen, De
Morgen, 9 januari 2008)
348. Yab Yummen (dinsdag 8 januari 2008)
Ik heb Yab Yum niet gesloten. Niet in Amsterdam. Niet op de aarde. Niet in
de hemel. De wereld kan immers niet zonder hoeren. Van Maria aan het kruis
tot Maria aan de walletjes. De instelling 'prostituee' hoort bij het
werelderfgoed. Het is niet alleen de erotiek van luxe en geld, maar ook
het vijfde wiel aan de wagen van het leven. Het leven in nood, in wellust,
in overdaad, in decadentie. Het is de suite in het Huis van de Wereld.
Sluiten die boel? Dan wordt het precies wat Paul Lavoie, behalve
oprichter, voorzitter en creative director van Taxi alsook de voorzitter
van de New York Art Directors Club - poeha - mijmert: "Ik denk dat het nu
de beste tijd ooit is voor creativiteit, want wat je ook zegt, als je het
niet op een geweldig aansprekende en engagerende manier zegt, luistert er
niemand." Waar? Niet waar? Wie kent Paul Lavoie eigenlijk? De
renaissancekerel van de creativiteit? Een (K)unstenaar? Wint zijn
verbeelding het van de routine? Is hij een marketingastronaut met visie?
Kan hij een potje kamasutra initiëren op de toeristische jaarbeurs in
Utrecht? Zou hij Roodkapje durven introduceren in een campagne van de in
aanbouw zijnde Avic ARJ21, de vliegende feniks die Boeing straks het vuur
aan de schenen moet leggen? Erkent hij 2008 als het jaar van de schaarste
en heeft hij daarvoor het duurzame en helemaal fantastische filosofische
werk 'Rijk van de schaarste' van Hans Achterhuis (°1942) gelezen? Van
Hobbes tot Foucault? Yab Yum. De gehoorzame lichamen. De kunst van het
indelen. De controle over de activiteiten. De organisatie van
ontwikkelingen. De compositie van krachten. Wie kan goed 'yab yummen'?
Thomas Hobbes (1588-1679) die elke vorm van anarchie onmogelijk wil laten
maken door de leiding over deze gemeenschap te laten berusten bij een
absoluut souverein, aan wiens gezag slechts een einde gemaakt mag worden
indien hij te kort schiet in zijn wezenlijke plicht: het handhaven van
orde en veiligheid. Yab Yum dicht. Hells Angels! Michel Foucault
(1926-1984). Met zijn legendarische studieboek voor wijze juristen en
advocaten van de duivel. Zijn boek 'Discipline, toezicht en straf' Of de
geboorte van de gevangenis. Yab Yum prostituees met gloeiende wafelijzers
naar de cellen gebracht? Wat is Amsterdam toch hypocriet. De Walletjes? De
legendarische toeristische walletjes. Veel dikker dan de wallen onder de
guitige oogjes van Kataraktbompa Jaak van Assche. Uitstervend ras! Zoals
de Afrikaanse boer. Boeren die geen eerlijke prijs krijgen voor wat ze
telen. Gezien op Eén, Canvas of de regionale tv-zenders van RTVM? Einde
2007? Een campagne van 11.11.11. van de hand van LDV United. Twijfel niet!
Leve de Afrikaanse boer. Vooral nu de Dakar Rally niet door zijn schrale
velden kan ploegen. En dat terwijl tegelijk de overdaad schaadt,
decadentie uit zijn voegen barst, onze aller Britney Spears na een
incident, donderdag 5 januari 2008, rond de voogdij van haar kinderen,
naar een ziekenhuis in Los Angeles is vervoerd. Spears. Onder invloed?
Drugs? Alcohol- en psychologische problemen. Geld, hoerenveel geld maakt
niet gelukkig. Kijk rond? Lees Joepi of Het Laatste Nieuws. Glamour en
glitter brengen ongeluk. In ieder geval overgewicht dat je leven vergalt.
Weten de boeren van Afrika dat? Koppelt LDV United en 11.11.11. na de
campagne ook terug met de zwarte boer? Een nieuwe stelling in het Forum
van De Volkskrant van zaterdag 15 januari 2008 luidde immers 'Afrika en
democratie, dat wordt nooit wat'. Stammenpraat en neokoloniale
borrelpraat? En de boer, hij ploegde voort (uit een ballade van J.W.F.
Werumeus Buning).
APPENDIX
Straffe Toebak
Gelukkig getrouwd zijn, is niet alleen goed voor je liefdesleven, maar ook
tegen stress, concluderen psychologen van de universiteit van California.
Zij volgden dertig getrouwde ouderparen en maten de stresshormonen in hun
speeksel. Volgens de onderzoekers zijn in gelukkige huwelijken de
huiselijke taken beter verdeeld waardoor een vrouw bij thuiskomst niet
meteen (opnieuw) in de stress schiet. Bij mannen is hun huwelijkse status
genoeg om thuis te kunnen ontspannen. (Bron: De Volkskrant, 15/01/2008)
Het Cijfer
Het Indiase ict-bedrijf Infosys heeft wereldwijd 80.000 mensen in dienst.
Het bedient de Europese markt vanuit 18 kantoren. Infosys heeft in
Nederland 300 mensen op de werkvloer van klanten werken.
Afgelopen zomer nam Infosys grote outsourcingscentra van Philips over in
Thailand, Polen en India. Klanten zijn onder meer Philips, ABN Amro en
Essent. (Bron: De Volkskrant, 15/01/2008)
Uitgesproken
"Zonder kritiek en tegenstellingen heb je geen dialoog." Janet Kestin,
creative director van O&M Toronto (Bron: Pub, 13/12/2007)
347. Gelukkig Nieuwjaar (dinsdag 1 januari 2008)
2 0 0 8
Weer een jaar voorbij. Het afgesproken jaar 2007 - tussen mensen
overeengekomen - is letterlijk dood. Vandaag is het de eerste dag in het
nieuwe jaar dat volgens de huidige passagiers van deze planeet het jaar
2008 genoemd wordt. Oost en West hebben deze compromis op een bijna
onzichtbare wijze bekomen. Zelfs fundamentalistische regimes hebben zich
daarbij neergelegd. Ook de landen waar afgelopen jaar verschrikkelijke
aanslagen zijn gepleegd met even verschrikkelijke cijfers over doden en
gewonden: 27 december in Rawalpindi in Pakistan (20 doden waaronder
Benazir Bhutto en 70 gewonden; 6 november in Baghlan in Afghanistan (80
doden en 90 gewonden - suikerfabriek/bom); 14 augustus in
Qahtaniya/Jazeera in Irak (572 doden en 1.562 gewonden - Yazidi
gemeenschap/autobommen); 19 februari in New Delhi in India (68 doden en 49
gewonden - Vriendschapstrein/bommen)... Ik ben er zeker van dat als die
moordenaars zouden kunnen, ze de aarde ook zouden opblazen. Hun
frustratie, afgunst, woede, waanzin... is onbegrijpelijk. Deze moordenaars
kunnen onmogelijk mensen zijn. Alleszins niet mensen zoals omschreven in
Van Dale. Weet je het nog?
M e n s
Het hoogst ontwikkelde, in biologische zin tot de klasse der zoogdieren
(genus Homo) behorende wezen, dat zich vooral door zijn rede en zijn taal
van de overige dieren onderscheidt.
"God schiep de mens naar zijn beeld" (Gen. 1:27)
"De mens is voor een tijd een plaats van God" (G. Achterberg)
"Toen de mensen nog niet bestonden, waren er al wormen om ze op te wreten"
(Lucebert)
In welk aforisme je ook gelooft, je moet erkennen dat moordenaars van
mensen niets met het werkelijke fenomeen mens te maken hebben. Deze
moordenaars hebben zelfs niets te maken met beesten. Een dier doodt om te
overleven. Wat zijn deze moordenaars dan wel? Het is een mysterie. Net
zoals de ruimte ook een mysterie is. De moordenaars zijn de onvoorspelbare
meteoren uit de ruimte. Ze verwoesten het leven dat zich moeizaam
ontwikkeld heeft. Zomaar. Oerknal... Chaos... Zonnestelsel... Darwin...
Einstein... Quantum... Tijd brengt raad
T i e n w e n s e n
Ik heb voor mijn lezers alleszins de volgende TIEN wensen mee te delen!
Dat ze in 2008 als gebraden kippen in de mond mogen vliegen.
EEN
Ik wens je de diepe verbijstering van een GEDICHT. Een gedicht dat je op
een dag ontdekt, dat je krijgt, dat je toevallig in graffiti leest op een
wachtende trein in een stationnetje. Een gedicht dat je in buitengewone
verwarring brengt door de vertrouwelijke inhoud, dat je perplex doet staan
door het aangesneden onderwerp, dat je in verlegenheid brengt omdat je al
zo dikwijls de woorden hebt gedacht maar nooit in zinnen hebt kunnen
vatten. Een gedicht dat je in verlegenheid brengt omdat het een spiegel is
voor je ziel en ook een gedicht dat je met verstomming slaat omdat je het
nooit verwacht en plots eigenlijk je laatste anker blijkt te zijn. Slechts
één voorbeeld van zo'n verbijsterend gedicht: 'Vandaag bij je graf, lieve
paps' van Louis Paul Boon!
TWEE
Ik wens je een nieuw VISITEKAARTJE waarop je in één oogopslag kan zien wie
je bent. Een visitekaartje met een foto op en een jaarkalender én een wit
kadertje voor een opmerking, kort en bondig zodat het geen gadget blijft.
Een kattebelletje zoals 'Toffe madam, verzorgd, mooie mond, leuke laarzen,
afspraak op 24/3/2008 om 18.00 uur in WPC/The Loft Hoeselt.' Of voor
vrouwen 'Toffe vent, verzorgd, mooie mond, leuke laarzen, loopt niet
achter zijn lul aan, misschien afspraak op 24/3/2008 om 18.00 uur in
WPC/The Loft Hoeselt.'
DRIE
Ik wens je een nieuwe en mooie VRIEND(IN) die harmonisch intelligent is,
empathie uitstraalt en het boek 'Brave New World' van Aldous Huxley
gelezen heeft. Een vriend(in) waarmee je ongeremd kan filosoferen over de
maan en het ontstaan van de sterren, over plastic, beri-beri, Pavlov, onze
voorouders, over Place des Vosges in Parijs, Lyonel Feininger, een
uitspraak van Karel de Gucht zoals "Als je na de verkiezingen
geconfronteerd wordt met de onmogelijkheid van je eigen uitgangspunten kun
je dat moeilijk aan iemand anders dan jezelf verwijten."
VIER
Ik wens je een nieuw huisdier, een KAT, omdat een kat zoveel menselijke
trekjes heeft en je voortdurend een spiegel voorhoudt. Omdat als een kat
zich wast, komt er gewis een gast. Omdat men zich kan voelen als een kat
in een vreemd pakhuis. Omdat we er vaak zoveel van weten als de kat van
saffraan. Omdat ook een kat in het nauw, rare sprongen maakt. Omdat we
beslist iemand kennen die zo wijs is als Salomo's kat. Omdat een kat niet
met lege maag zal weglopen. Omdat we er ook zo vaak omheen draaien als een
kat om een hete brij, de kat de bel aanbinden, de kat uit de boom kijken
en... de kat krabt de krullen van de trap.
VIJF
Ik wens je veel LUISTERBEREIDHEID. Desnoods door de attitude 'luisteren
naar' aan te scherpen om zo nog beter te leren luisteren naar je medemens.
Dat kan je partner, vriend, collega, buur, medemens op straat of een
nachtegaal zijn, het geruis van de oceaanstromen, het smelten van het ijs
op de Noordpool, de fotosynthese van een blad! Probeer ook altijd een
antwoord aan te reiken. Gevat. Na het luisteren. Na een eerste reflectie.
Voor wie vijftig wordt, kan dat geen probleem zijn. Levenservaring komt
maar pas bij vijftig, zei Aristoteles en hij vertelde meer "Vanaf vijftig
heb je eindelijk het recht om te spreken, advies te geven, een aforisme te
declameren!". Wie jonger tot veel jonger is, moet zich maar inspannen,
denk ik dan. Maar de luisterbereidheid geldt evengoed om de zintuigen te
prikkelen bij het lezen van een boek ('Alfabet' van Czeslaw Milosz), het
beluisteren van een lichtvoetige bossa muziekdrager ('Music for Catwalks'
van Eddy De Clercq & Friends), het zien van een avontuurlijke film
(National Treasure).
ZES
Ik wens je een GELUKJE! Koop eens een lotje, samen met de krant of een
jazz-magazine, een Win for Live (3 euro), een Subito XL (2,50 euro). Niet
om het grote lot op te eisen, maar om plots een leuk sommetje binnen te
rijven voor een of andere buitensporigheid. Zeven dagen lang champagne bij
het ontbijt bijvoorbeeld. Het aanschaffen van het Verzameld Werk van Plato
of doodgewoon een extra dames- of herenkostuum bij Stijn Helsen in
Hasselt. Een wondermooi beeld van Odile Kinart kan ook.
ZEVEN
Ik wens je een PROJECT zodat je (weer) een missie hebt. Een hoogst
persoonlijk project dat je in je hart kan dragen en waar je eeuwig plezier
kan aan beleven. Maar altijd een project dat leidt naar mensen, actief of
passief. Wie zijn project start zal merken dat serendipiteit, intuïtie en
toevallige ontdekkingen en associaties zullen zorgen voor een nieuwe
wereld die zonder een project onmogelijk is. Forum+ van ondergetekende is
zo'n project met als leidraad de Vlaamse filosoof Leopold Flam
(1912-1995). Forum+ gaat in 2008 zijn Tiende Jaargang in!
ACHT
Ik wens je minstens één VERZOENING dit jaar. Met je geboren of getogen
vijand of iemand met wie de dialoog nooit hervat hebt. Het duurzame woord.
En zo er een verzoening moet gebeuren in de directe familie moet die
voorrang krijgen want de familie is en blijft altijd de eerste rots in de
branding. Wie de verzoening niet tête-à-tête wil regelen, kan altijd een
verzoeningspersoon inschakelen.
NEGEN
Ik wens je een nieuwe PRIORITEITENLIJST op basis van tijd, leeftijd en
levenskwaliteit. Competent en consequent uit te voeren. Uitgangspunt is
altijd 1-gezin, 2-werk en 3-rest en nooit omgekeerd. Wie alleen leeft door
eigen wil of door omstandigheden moet een prioriteitenlijst maken van
levenskwaliteit. Kort door de bocht kan die er als volgt uitzien: 1-werken
tot 19.00 uur, 2-c'est la vie
TIEN
Ik wens je een GOEDE GEZONDHEID want het is de absolute basis van alle
leven op aarde. Wie gezond is, beschikt over alle krachten die nodig zijn
om aan minstens de basisbehoeften te voorzien. Misschien is de rest maar
de luxe die de natuur mettertijd heeft toegevoegd zoals Darwin aan Newton,
Einstein aan Darwin, wie weet?
APPENDIX
(Bestaat uit drie rubrieken. Straffe Toebak, Het Cijfer en Uitgesproken
worden vanaf 2008 toegevoegd aan elke column)
Straffe Toebak
Onderzoekers van de universiteit van Portsmouth meldden in juli dat de
kwaliteit van het mannelijke zaad met sprongen vooruit gaat door het eten
van tomatensoep van Heinz. Vooral de concentratie lycopeen zou dan pieken.
Heinz was in zijn nopjes. Maar wat blijkt vandaag. dat de onderzoekers
vergaten te vertellen dat het nieuws een kwakkel was en dat ze voor het
onderzoek door Heinz betaald werden.
Het Cijfer
James Lovelocks had een fantastisch idee om de opwarming van de aarde
tegen te gaan: het koud water uit de oceaandiepten oppompen. Het koude
water koelt het oppervlak af, diepzeealgen binden boven het kooldioxide en
zakken weer naar de bodem. Maar euh... hoeveel buizen zijn er zoal nodig
om een jaarproductie kooldioxide op te vangen op aarde? Lovelocks
berekende dat er ongeveer 300 miljoen pijpen van 10 meter doorsnee en 200
meter lengte nodig zouden zijn!
Uitgesproken
"Ik ben gewend te denken door te schrijven - op zijn wetenschappelijks.
Maar in de politiek komt het erop aan, om op het juiste moment iets te
zeggen." Mei Li Vos (37 - PvdA, Nederland)
346. Fantasië (dinsdag 25 december)
Ziezo! Kerstmis. Groen en onschuldig. Kerstmis zit in mij. En ik in
Kerstmis. Zoals in een rolmodel. Kerstmis is voor mij een groot
fantasiespel. Diplomatiek logeren in kunstwerken van Lyonel Feininger.
Ontsnappen aan het dagelijkse leven met een treintje van Paul Delvaux.
Over de grenzen zweven van goed en kwaad zoals een duivenkoning. Rustig o
zo rustig met een muziekje van Erik Satie De Volkskrant lezen onder de
kerstboom terwijl buiten de roze wolken voorbijschuiven. Kerstmis is voor
mij zo duurzaam als kunstgenie Picasso. Alle bromberen van Radio 1 op
zondagmiddag ten spijt, nooit bedriegt de kerst-schoonheid mij. Als ik
mijn oren spits, de hele kerstperiode lang, dan hoor ik de wonderen zoals
bij Wolfgang Amadeus Mozart, fabelachtige en meesterlijke notensmid.
Kerstmis heeft voor mij een mysterieuze schoonheid en het staat voor mij
volkomen los van Christus of de rudimenten van uit de Germaanse cultuur of
gelijk welke andere vorm van cultuur van bijgeloof. Ik leef met Kerstmis
zoals met de zon, de maan en de sterren. Het is een steeds wederkerend
fenomeen in mijn leven. Overslaan kan niet. Het is de breuklijn tussen het
korte verleden en de nabije toekomst. Samen met de familie wordt tijdens
een redelijk kerstmenu het voorbije jaar uitgeplozen en nieuwe besluiten
geven richting voor het jaar dat komt. Kerstmis bezit alzo een vormende
kracht. Onder vaders en moeders paraplu zoeken en vinden we altijd een
missie, klein of groot, maar altijd heerst nadien een gevoel van
tevredenheid. Het is de alchemie van de familie die voor deze
gepassioneerdheid zorgt. Zolang ik leef, zorgt het voor mijn eeuwige
verlichting, voor mijn visum naar een nieuwe kerst. De zoektocht naar
kleine geschenken voor onder de kerstboom inspireert niet alleen, maar
reflecteert ook naar de naaste familieleden die voor mij de basis vormen
van elke maatschappij. Zonder familie geen samenleving, geen volk, geen
gemeenschap. Zelfs geen cultuur. Kerstmis herinnert daaraan. Ook al gaat
de oorlog op aarde eindeloos door, vliegen kogels mensen om de oren,
groeien er geen tulpen meer in voormalig Joegoslavië, valt er geen sneeuw
in Damascus, breekt een kerstboom niet in twee door te veel aan ballen.
Is Kerstmis dan alleen maar een feestelijke aangelegenheid voor families?
Moeder, is er ook een eenzame in de zaal? Eenzaamheid bestaat alleen in
het hoofd. Eenzaam zijn is pure psychologie. Eenzaam zijn, beleef je door
omstandigheden. Zelfs Harry Haller in het boek De Steppewolf van Hermann
Hesse was niet eenzaam ondanks het gegeven dat hij moederziel alleen van
huurkamer naar huurkamer trok. Haller had zijn boeken, zijn schrijverschap
en op straat keek hij via affiches in de spiegel van zijn leven. Op café
ontmoette hij Hermine, een zeer intelligente prostituee waarmee hij samen
in de spiegel van het leven kon kijken. Alle gesprekken tilden de
steppewolf boven alle eenzaamheid uit. Eigenlijk was het zoals Hermine
vertelde "Het leven moet toch ten slotte altijd gelijk hebben, en als het
leven mijn mooie dromen beschaamde, dacht ik dat mijn dromen dan dom
geweest waren en ongelijk hadden gehad." Maar nog meer legt Hermine de
ziel van de zogeheten eenzaamheid bloot "Ach Harry, wij moeten door veel
vuil en onzin waden om thuis te komen! En wij hebben niemand die ons
leidt, onze enige leider is het heimwee." Heimwee? Leiden! Is dat hét wat
elke eenzame ziel ontbreekt? Heimwee naar een tijd waar je gekoesterd
werd. Door ouders. Door een leefgezel? Heimwee naar de geborgenheid van
het leven... En een leidende hand? Iemand die je vergezelt en advies
geeft. Zoals ouders dat doen met hun kinderen? Misschien wel, maar het zou
natuurlijk veel gemakkelijker zijn, mocht iedereen zich bekeren, het licht
zien, God vinden. Dan is eenzaamheid uitgesloten. Dan word je toujours en
overal geleid en kan alleen-zijn met kerst zo fijn zijn omdat je dan
eindelijk alleen bent met Hem! Even gelukkig kunnen echter ook eenzame
atheïsten zijn of meer en meer afvalligen van elk geloof. Uiteindelijk ben
je maar net zo eenzaam als je zelf denkt. Het brein bepaalt alles. En
samen met dat brein de omstandigheden. 'Heerlijk zonder familie' kan dus
even goed als 'heerlijk met familie'. Het is maar hoe je in de spiegel
kijkt. Wie niet goed in zijn vel zit, zal op een familiefeest even goed
eenzaam zijn als iemand die door het lot alléén naar de kerststerren op tv
zit te kijken. Wie er voor gekozen heeft om alleen het pad van het leven
te bewandelen zal op Kerstmis echt niet stiekem hopen dat iemand hem/haar
vraagt. Al die regelrechte onzin van 'Nodig eens een eenzame uit' is
mediapraat voor de vaak. Het slechte geweten sussen. De decadentie
verbloemen. Een steppewolf moet je nooit uitnodigen aan de feestdis, die
geniet van zijn alleen zijn, doodgewoon omdat hij altijd op weg is naar
Fantasië.
345. Winterzonnewende (dinsdag 18 december)
In mijn indolentie van maandagavond heb ik een fikse hoeveelheid boeken in
mijn kamer gadegeslagen. Heel veel boeken. Veel ongelezen boeken. Mooi op
hun rug. De titels naar me toegekeerd. Alsof: "Pak me dan!" Sommige boeken
liggen her en der gestapeld. Een ferme stapel bevindt zich op een
knarsende taboeretje. Nog maximum vijf, denk ik. En dan gaat het 'door
zijn poten'. De boeken liggen erop zoals de huisjes hangen op de rots van
Mont Saint Michel. Mijn polyonimiteit komt me goed van pas als ik enkele
boeken vast grijp en open plooi. Elk boek moet immers met de juiste
persoonlijkheid worden benaderd. Je kan zomaar geen boek van Sartre
openplooien, of dat nu 'De Woorden', 'Het zijn en het niet' of 'Het
imaginaire' is. Zelfs Houtekiet van Gerard Walschap vraagt respect.
Bovendien, als je niet de onbelemmerde vrijheid bezit om vrij te kunnen
kiezen, dan blijf je beter weg van Jean-Paul Sartre. Het is overigens een
complexe taak om het beheren van boeken te koesteren. Van sommige boeken
weet je alles. En dus loop je het meteen voorbij. Sommige boeken zijn niet
compleet. Daar heb je dan werk mee bij het lezen. Aanvullingen schrijven.
Paragrafen toevoegen. Sommige delen regelrecht transcriberen. Er zijn
boeken die alles hebben wat ik me kan voorstellen. Maar ook dan twijfel ik
of dat te wijten is aan mijn voorstellingsvermogen! Ideale boeken? Alleen
als ze ver boven de alledaagse dingen uitsteken. Boeken zijn echter zoals
mensen. En over mensen heeft Kierkegaard een mooi gepolijste tekst
geschreven "De mensen blijven toch verbazen. Ze maken nooit gebruik van de
vrijheden die ze hebben, maar eisen die vrijheden die ze niet hebben; ze
hebben vrijheid van denken, ze eisen vrijheid van meningsuiting." Een
aforisme om tijdens de kerstdagen even bij stil te staan. De complexe
Woody Allen vraagt zich in zijn filmoeuvre ook vaak af "Bestaat er een
vrije wil?" en antwoordt dan zelf, "En als die bestaat, waarom kijken we
dan naar de televisie?". Ook iets om tijdens de eindejaarsdagen even stil
bij blijven te staan.
Stilaan wordt het immers tijd om zondermeer blijven stil te staan bij het
leven. Meer bepaald jouw hoogstpersoonlijke leven. De winterzonnewende van
21 december is de ultieme dag dat zoiets kan. Tijdens de winterzonnewende
of solstitium staat de zon in haar laagste stand en wendt ze zich zogezegd
om, om weer langzaam te stijgen. Vanaf dan beginnen de dagen weer te
lengen. Het midwinterfeest was bij onze (?) Germaanse voorouders het
voornaamste feest van het jaar en droeg de karakteristieke naam 'Joel'.
Joel betekent immers draaien en woelen en vandaar ook de volkse benamingen
zoals 'joelfeest' of 'wielfeest'. Maar eigenlijk is de winterzonnewende
een zonnefeest. De oude Germanen stelden zich voor dat het een soort
hergeboorte was van de zon. Magie, dus! Mythologie van de heiligste soort.
De gedachte van 'hergeboorte' inspireerde natuurlijk het
vruchtbaarheidsbeginsel bij de mens en zo kreeg de heilige nacht van 21
december een uiterst belangrijke rol in het leven. En zoals iedereen weet,
ook Janneke en Mieke, is die herleving van de vruchtbaarheid ook heel vlug
uitgemond in die van de vrede. Want wat is er vrediger dan de geboorte van
een kind? Ondanks wat Kierkegaard van kinderen zegt. Ik citeer "Ik praat
het liefst met kinderen, want van hen mag men toch hopen dat ze redelijke
wezens kunnen worden; maar degenen die dat geworden zijn. godallemachtig!"
Dit even terzijde. Winterzonnewende. Kerstmis. Que faire? Na heel wat
gewoel en wapengekletter, vijven en zessen, gooiden de mensen alles op een
hoopje en werd de symboliek van de midwinterzonnewende getransformeerd
naar 25 december of Kerstmis. Kerstmis wordt decadent gevierd, maar wie
viert zodoende de midwinterzonnewende nog? Puur? Op de dag zelf?
Wie denkt nog na wanneer hij zo graag de kerstlichtjes laat branden? Wie
denkt nog aan de oude volkeren die bij de winterzonnewende altijd vuren
ontstoken, bedoeld als symbool van de weerkerende zonnegloed. Wie haalt
het nog in zijn hoofd om tijdens de winterzonnewende een midwinteroffer te
brengen zodat ook de geesten en de zielen der gestorvenen mee kunnen
profiteren van de nieuwe tijd? Wie zet tijdens dit zonnefeest spijs en
drank op de dorpel van zijn deur vóór de geesten, de goden en de
gestorvenen? Toegegeven! Ook toen deden niet de goden of de geesten of de
gestorvenen zich tegoed aan al dat lekkers, maar wel de armen. Die trokken
van deurdorpel naar deurdorpel. En de armen in Limburg - héél lang
geleden, dus - hielden een offermaal met een klaargemaakte zwijnenkop. Ach
Limburg. De natuurparel van Vlaanderen. Honderden jaren geleden bracht de
winterzonnewende er dagen van absolute rust. Geen spinnenwiel mocht ter
hand genomen worden, geen huwelijk gesloten! De midwinternacht bezat
immers toverkracht. Dan gebeurden er wondere dingen. Niet enkel reed de
hellewagen door de lucht, maar op klokslag middernacht lieten verzonken
klokken een klagend gebrom horen, begonnen dieren te spreken, werden
verborgen schatten zichtbaar, veranderde vlietend water in wijn. En
tijdens die magische nacht werd ook de toekomst geraadpleegd door
trouwlustige meisjes. Kortom: de wintersage in al zijn glorie. Ik hou er
zo ontzettend van.
Na deze avant-winterzonnewendemijmering greep ik eerder onbewust naar het
boek 'Herwaardering van alle waarden' van aforist Friedrich Nietzsche. En
ik las hardop "Te begrijpen hoe tot iedere 'klassieke' smaak een quantum
koelheid, luciditeit, hardheid behoort: logica vooral, geluk in de
spiritualiteit, haat jegens het complexe, onzekere, dolende, vermoedende
evengoed als jegens het korte, spitse, leuke, goedige. Men moet niet met
artistieke formules spelen: men moet het leven herscheppen, zodat het zich
daarna zichzelf moet formuleren.
Het is een vrolijke komedie, waar wij nu pas om leren lachen, die wij nu
pas zien: dat de tijdgenoten van Herder, Winckelmann, Goethe en Hegel
pretendeerden het 'klassieke ideaal weer ontdekt te hebben'... en tegelijk
Shakespeare! - En dezelfde generatie had op snode wijze met de klassieke
school der Fransen gebroken! Alsof het essentiële niet even goed van de
laatste als van de eerste geleerd had kunnen worden!... Maar men wilde de
'natuur', de 'natuurlijkheid': o stompzinnigheid! Men geloofde dat de
classiciteit een soort natuurlijkheid was!
Zonder vooroordeel en wekelijkheid de vraag doordénken op welke bodem een
klassieke smaak kan groeien. Verharding, vereenvoudiging, versterking,
verslechtering van de mens: die horen bij elkaar. De
logisch-psychologische vereenvoudiging. De verachting voor het complexe,
het onzekere.
De romantici in Duitsland protesteerden niet tegen het classicisme, maar
tegen de rede, Verlichting, smaak, achttiende eeuw.
De sensibiliteit van de romantisch-Wagneriaanse muziek: tegendeel van de
klassieke sensibiliteit.
De wil tot eenheid (omdat de eenheid tiranniseert: namelijk de
toehoorders, toeschouwers), maar onvermogen om zichzelf te tiranniseren
wat de hoofdzaak betreft: namelijk met betrekking tot het werk zelf (tot
afzien-van, verkorten, verhelderen, vereenvoudigen). De overweldiging door
massa's (Wagner, Victor Hugo, Zola, Taine)."
Lang heb ik deze 'Toekomstige zaken, tegen de romantiek van de grote
passie' van Nietzsche overdacht. Naaktmodel Heidi Klum op de cover van
Snoecks 2008, voorbij goed en kwaad, draaide haar hoofd definitief weg van
mij.
344. Bimbocultuur (dinsdag 11 december)
Maandagmorgen 10 december 2007 rijd ik gewoontegetrouw, met mijn ultieme
kennis- en ervaringsbijbel, naar het werk. Voor mij stoeit een Audi A4
Cabrio 2.0 waarin drie jonge volwassenen van - ik schat achttien jaar -
zich vastklampen aan de weg. Ze trekken op, ze remmen. Ze lachen door hun
tentzeil heen. Het leven is gemakkelijk. Mooi. Blits, zo lijkt. Ik volg
gedwee. Net zoals bedrijven en scholen zich aanpassen aan de NMBS, pas ik
me aan hun rijgedrag aan. File. Volksgunst. Ik zeg niets. Ik denk niets en
vervolg mijn lange slingertocht naar het werk. Links, soms rechts, achter
en schuin voor mij, schuiven onophoudelijk wagens aan om naar het licht te
rijden. Moeder, waar komen ze allemaal vandaan? Toen ik thuis vertrok, was
er geen kat op straat te zien! Ach, schakelen, maar. Vooruit met de geit.
Nog een weekje of misschien wel twee en dan is de onsterfelijke Kerstmis
een feit. Champagne, feestwijnen en feestbier, de onsterfelijke geuren van
een kerstboom, partytime voor oma en opa, familie op de been, de
kerstziekte gaat dan over van mens op mens. In de kleine file die
maandagmorgen in héél België zo rond zeven uur al 125 kilometer blijkt te
zijn, zie ik een man hardop aan Leterme en de diaboliserende RTBF denken.
Op zijn lippen kan ik zijn gedachten aflezen... metafoor, RTBF, Radio
Mille Collines, heuvels, bergen... Zonder handen schuift hij verder aan
terwijl hij naar de krant De Standaard sms't: "Metaforen gebruiken is niet
ontbloot van enig risico, dat is wel duidelijk. Als een (verondersteld
serieuze) omroep echter te pas en te onpas gaat jennen, moet die ook niet
komen janken dat ze koek van eigen deeg krijgt. Persoonlijk denk ik dat de
media moeten verslag geven en duiden. Wat de RTBF gedaan heeft, is
meehelpen van om duizend heuvels, duizend bergen te maken." Dat is mooi
gezegd. Eindelijk nog eens een intelligente krantenlezer! Benieuwd wat die
inwoner van België in zijn Volvo Break V70 daarvan zegt. Met het stuur
tussen zijn benen, schrijft hij een lezersbrief naar De Morgen: "Een
kandidaat-premier die er niet in slaagt om een onderscheid te maken tussen
wat gekwebbel in de marge van een regeringsvorming en een volkerenmoord,
mankeert toch wel enig perspectief. En het zou maar erg zijn als alle
Vlaamse journalisten dan als de grote verdedigers van de Vlaamse
roerganger zouden samen klitten om dit 'onrecht' ongedaan te maken."
Exclusieven vliegen nu over en weer. Iedereen in deze file denkt aan de
regering en niets anders dan de regering die niet is, niet wordt en niet
zal zijn. Hoogstens een rampregering. In Pekingpakjes van Natan. Maandag!
Maandag 10 december 2007. Al 183 dagen zonder regering. Ik schuif geduldig
en historisch aan, hier en daar, maar voorwaar uit de bocht naar 2008? Ik
zeg niets. Denk niets. Na een kilometer, strandt de Audi A4 Cabrio 2.0
voor een technische middelbare school in Hasselt. Middelbare school, denk
ik. Dat is voor jongeren tot achttien jaar. De drie Audi-Belgen stappen
uit. Goed gekleed en klaar voor de toekomst, elke toekomst. De geringde
auto wordt nonchalant achtergelaten langs de weg. België zakt weer enkele
plaatsen in de klimaatrangschikking. Een Vlaams team ontdekt de cruciale
rol van vetten bij alzheimer, bloklettert De Morgen. Wat gaan die drie
Audirijders ontdekken? Ik zeg niets. Denk niets. Ik ben geen futuroloog,
geen socioloog, geen vinoloog. Ik laat enkel om de week mijn uil van
Minerva los. Ik probeer mijn tijd een beetje tegen te houden op weg naar
2008. OP weg naar de eeuwigheid. Tegen de stroom in wens ik te leven. Niet
om radicaal te veranderen, maar om de snelheid en de waanzin waarmee we
leven en beleven, wat te vertragen. Meer kan ik niet doen. Ik ben maar één
mens. Als atlete Elodie Quedraogo zegt dat ze een 'koffie verkeerd' is,
wil ik af en toe wel eens 'straffe koffie' zijn. Niet altijd. Ik moet niet
geuren zoals Dior of Delvaux. Sinds 1829. Op het werk aangekomen, open ik
onmiddellijk mijn virtuele wereld. Ik open outlook en vind een waslijst
met e-mails. Ik zeg niets. Maar begin te denken. Als een couturier van
prinsessen en kampioenen. Ik spot mijn kleine wereld. Hier en daar ga ik
vaandelzwaaien. Elders reik ik een Oscar uit. Ik hop eens naar de zee.
Lees over de keigoede serie Katarakt op Eén, die zondagavond in uitzending
was. Eén komma vier miljoen Kataraktkijkers. Moeder, van waar komen ze?
Kijkers naar mijn kleine wereld. Limburg. Haspengouw, Kataraktland. Altijd
al dente. Met eten en drinken voor tafelschuimers. Overal tien sterren.
Fascinatie. The Fat Duck of Belgium. Proef de wereld? Geniet in Limburg.
Charme, het hele jaar rond, op maximum 300 km van Parijs, de magische
lichtstad van de wereld. Ziezo, de laatste mail heeft een staartje
gekregen. Als blitse verpozing, schakel ik even over naar De Morgen van
het voorbije weekend. Kijk! Bij Cultuur&Media staan de vijf mooiste nieuwe
woorden van 2007. Als tegengewicht van de tien mooiste woorden van 2007
in Nederland. Vijf, slechts vijf! Bescheiden België. Altijd hetzelfde.
Ach, de vijf nieuwe woorden die uitblinken door hun schoonheid,
inventiviteit, trefzekerheid of dat alles tegelijk schitteren echter zoals
kerstkristallen in een kerstboom. Zeg zelf: knutmemorabilia, nepjournaal,
bimbocultuur, klimaatneutraal en broekzalbellen. Kunnen we daar iets mee
doen? Uiteraard, al is het maar een gedicht als nieuwjaarswens voor 2008
schrijven.
"Waren onze politici niet beter knutmemorabilia;
Weggelopen uit een of ander nepjournaal;
Warm en zacht van een exotische bimbocultuur;
Waar ze onder een klimaatneutraal in peis en vree;
Met hun broekzalbellen een compromis zouden sluiten."
343. Passionato (dinsdag 4 december)
Daar! Daar rijden de Drie Vlaamsche Musketiers Dan, J'Lui en Polla over de
wijde stranden van De Panne. De hoeven van de paarden schuren over het met
schelpen bestrooide strand en de ene hoef zinkt al wat dieper dan de
andere in het zuigende zand. De Drie Vlaamsche Musketiers kijken strak
vooruit en zwijgen zoals de aangespoelde puimstenen. Ze trekken rimpels
die dezelfde rol voor het gezicht vervullen zoals de duinen voor het
vlakke land. De zwakke polders beschermen tegen inbeukende natuurkrachten.
Nu en dan schrikken de drie net zo fel als de paarden van de oprukkende
golven die woest neerslaan op de oneindige kleiputten van De Panne. De zee
is lawaaierig, maar het geluid van de dravers ontspant. Daar! Daar te
rijden met hun hijgende viervoeters is hun absolute vrijheid. De zee en
het strand zijn voor musketier Dan niet meer of minder dan Romulus en
Remus in hoogsteigen natuurlijke verschijning. Uitgesmeerd op een strook
aarde die elke schilder doet happen naar lucht. Veel lucht. Musketier
J'Lui vergelijkt het dubbelspel van water en zand altijd met de Spaanse
trappen die als een magisch realistische sluier het ene met het andere
kosmische punt verbinden. De horizon een nieuwe impuls geeft. De wetten
van Newton op een elegante manier omzeilt. De jongste van de drie,
musketier Polla beschouwt zee en strand dan weer als een Forum Romanum.
Waar alle prikkels vertrekken om zelfbewust te kunnen genieten van het
bonte leven. En zo is de kuststreek van De Panne voor de Drie Vlaamsche
Musketiers een uitgesproken passionele schoonheid en bron van inspiratie.
Het is de Tiber in Rome. Vaticano in de hemel. De ziel van een mens. Na
een uur rijden langs de grens van Utopia, trekken de drie aan de teugels
van hun schaakstukken. Met een rijkdom aan ingehouden woorden, opgeslagen
beelden en een tempel vol gedachten snellen ze nu van de zee weg, richting
het pittoreske Bray-Dunes. Nog een beetje ploeteren in la plage de sable
fin en ze binden hun paarden vast aan de afspanning Au Phare.
Polla (lachend): "Zoals Nietzsche ons al voorhield! Het is altijd weer
fantastisch om onze vaste en soms vastgeroeste waarden telkens opnieuw te
analyseren. Te herwaarderen! En waar kan dat beter dan op een paard van De
Panne naar Au Phare in la ville Bray-Dunes, la pointe du nord."
Dan (gooit zijn hoed op tafel): "D'accord! Ik heb gereden op het kosmische
ritme van de tijd. Ik heb noch wind noch paard gevoeld tijdens deze
heilzame tocht. Het was alsof ik zweefde door de lucht. Gedragen door een
ongekende kracht. Ik voelde mij sjamaan te rijk. Lieve gastvrouw Marie-Jo,
geef ons drie keer van uw beste levenselixir."
J'Lui (zet zich tevreden neer): "Hmm, ik heb vol overgave gereden. Mijn
paard was actief. Ik passief. De zee was het licht. Het strand de
duisternis. Ik zweefde als het ware tussen eb en vloed. Alsof mijn
organisme een ander ritme volgde dan het waarachtige leven. Ja, deze tocht
was opnieuw een overweldigende ervaring. In de lineaire tijdsbeleving van
dag en nacht werken, ben ik weer even naar de chaos kunnen terugkeren, de
wanorde van water en zand, het begin van alles!"
Gastvrouw Marie-Jo zet zich aan de tafel van de Drie Vlaamsche Musketiers
en vraagt of ze ook iets willen eten. Ze heeft heerlijke 'Rillettes'
bereid. De allerbeste varkensresten heeft ze maar liefst - en met liefde -
vier dagen lang laten pruttelen op een zacht vuurtje. Tot zelfs het meest
weerbarstige knor zo zacht werd als een lammetje. Van tijd tot tijd heeft
ze in de brei geroerd, aait ze Polla over zijn blozende wangen. Maar zijn
blik gaat naar haar peervormige boezems die zich vrij en losgelaten
gedragen zoals de meeuwen boven zee. Polla wordt meeuw. Vliegt hoog op.
Laat zich wiegen door de wind. Scheert over de golven. Geen vis kan hem
interesseren. Hij wil nu alleen maar vogel zijn. Vliegen. Op en neer. Van
links naar rechts. Groot zijn, klein zijn. Kijken, maar niet aankomen.
Polla kan zich haast niet bedwingen om eerder de heerlijke pasteitjes van
Marie-Jo zelf te proeven dan wel de fijngekookte oren en uiteengevallen
staart van een varken! Maar een duurzame blik van zijn 'oudere' musketier
J'Lui doet hem ontwaken uit zijn hypnose. En in lachen uitbarsten. De
charme van gastvrouw Marie-Jo heeft echter haar werk gedaan. Musketier Dan
heeft de hele kom Rillettes al besteld. Met een fles champagne La Goulue
er bovenop. Heerlijk prikkelend vocht dat elke drang naar ontucht
wegspoelt. Gastvrouw Marie-Jo staat recht, kust Polla op zijn voorhoofd en
mompelt dat de tijd altijd iets te vroeg of iets te laat op de deur klopt.
Even later vliegt de champagnestop naar de hemel. Message in a bottle!
Dan (euforisch en het glas als een zwaard in de lucht): "Op discipline en
eerlijkheid!"
J'Lui (klinkt zijn glas tegen dat van Dan en Polla): "Op overgave, respect
en eenvoud!"
Polla (vuurrood aangelopen, het glas geheven): "Op orde, hoop en...
optimisme, ook in moeilijke omstandigheden."
Niet alleen de Drie Vlaamsche Musketiers proesten het uit. Ook gastvrouw
Marie-Jo geniet van de geheimzinnige humor van haar drie bezoekers. Ze zet
de aarden kom met varkenspastei op de tafel en legt er twee Franse broden
bij. Schenkt de glazen nog eens vol en verwijdert zich dan met stille tred
naar haar juweel van een banket. Als een echte chou chocolat neemt ze er
plaats in. Polla zal nog een keer opkijken, maar geeft zich dan weer vol
overgave aan het natuurlijke ritme van de Drie Vlaamsche Musketiers.
(Inspiratiebron: Roma: passionele schoonheid en bron van inspiratie, door
Gerrit Kempeneers, 2005)
342. Dan, J'Lui en Polla (dinsdag 27 november)
Er zijn van die dagen dat alleen The Romance of Jazz maar invloed op je
ziel heeft. Geen filosofie, geen metafysica, geen goddelijke invallen,
geen psychologie, geen haantjesgedrag door het fabuleuze testosteron, maar
slechts een ethiek die het doel van de mens legt in de kennis van het
gezond boerenverstand. En de rijke fantasie die elk mens begeestert.
Want. Uiteindelijk blijft iedereen zichzelf met zijn vermakelijkheden en
grillen. Gewoontjes of uitbundig. Dat zijt gij. Dat is het wezen van de
grondslag. Maar wat is dat? Het menselijk bestaan kan door mensen zelf
niet doorgrond worden. Onze missie is onduidelijk. Ze kan maar door
iedereen zelf en hoogstpersoonlijk worden ingevuld. Door spiritualiteit,
door te denken of door de scheppende kennis en dus het zogeheten en
volprezen bewustzijn. Maar eerlijk gezegd, het lijkt me vaak allemaal
gezonde bezigheidstherapie. Wie zijn situatie gisteren, vandaag en morgen
analyseert, zal altijd uitkomen bij De mythe van Sisyfus en Albert Camus,
dus. Niet zomaar een Nobelprijswinnaar. Maar zoals gezegd. Op dagen zoals
deze, dinsdag 27 november, speelt het wezen van de grondslag geen rol. Er
is geen uitgangspunt, geen logisch denken of ruimte voor wat dan ook. Deze
dag beleef ik zoals een witte catamaran op zee. De deinende zee met
uitzicht op de golvende horizon. Met een lichtgrijze lucht die geen regen
maar opklaringen voorspelt. Golven die de catamaran in slaap wiegen en nog
het meest de zeilers die er deel van uitmaken.
De catamaran dobbert deze keer voor de kust van De Panne. Drie zeilers aan
boord. Ze mediteren zonder te zwijgen en beleven zonder te bewegen. Polla
is de jongste van de drie. Dan en J'Lui zijn even oud. Zij hebben het
voordeel om iets wat buiten het bereik van onze ervaring ligt, te kunnen
begrijpen. Polla kijkt daartegen op en probeert ervan te leren. Vooral als
Dan onstuimig als de zee begint te zingen. Liedjes uit het hart maar
vooral uit de onderbuik. Zee en wind zijn dan het begeleidend symfonisch
orkest.
Dan (minstens zoals Brel): De zee grijpt mijn hemel en aarde/ in galop op
de schuimende paarde/ Geen golf blijft onaangeroerd/ ik bijt erin zoals in
spek met zwoerd/
J'Lui lacht dan. Altijd. Hij stond eens alle dingen af aan zijn twee
medezeilers. Op de catamaran staat hij dan ook als een schat die de bruid
in zich heeft. Polla is de matroos van dienst. Maar veel wordt er niet
gewerkt. De zee heeft het roer overgenomen.
Dan (blik op oneindig): Wat is de mens? Een astronaut? Een dier? Een vis?
Van wie draagt hij het zaad? Van wie is hij de vrucht. De zaden van
perziken groeien uit tot perzikenbomen en het zaad van 'wie'... tot de
mens?
Polla: We zijn geesten. Geesten in het rijk Aarde. Voor de meesten een
reizende bol in de ruimte, maar de mythe is misschien wel dat we allen
maar speeltjes zijn van goden die dromen. En in elke droom zijn wij de
mensen die acteren.
J'Lui (geeft een rukje aan het roer en sjort aan het bijzeil, lacht): De
geest is slechts de Boeddha en de Boeddha is slechts het bewuste wezen.
Wanneer de geest de vorm van een bewust wezen aanneemt, lijdt hij niet
onder enige vermindering, wanneer hij Boeddha geworden is, heeft hij niets
aan zichzelf toegevoegd.
De catamaran beukt hierop tegen een protesterend golfje. Geleid door een
onzichtbare hand. Natuur schuilt niet alleen in mensen. Maar ook in de
natuur zelf. Liefde en caritas. De zee is er vol van. Trouwens! Het
astrolabium van de mysteriën van de zee, is liefde. Polla, Dan en J'Lui
ervaren het zelf.
Dan (Shakespeare-achtig): Goden in de hemel, doe zo verder!/ Dat de
opgeblazen dichtgevette slempers/ Die uw goddelijke wetten kleineren en
niet willen zien/ Omdat zij niet voelen, uw macht voelen en snel.
J'Lui kijkt Polla aan en knijpt hem net boven zijn knie: Liefde is
onfeilbaar. Zij heeft geen fouten, want elke fout is een tekort aan
liefde.
Polla knikt twijfelend 'ja' en reikt zijn handen naar de maan die volgens
hem de enige waarheid van de aarde is. En de zon. Ja, die ook. Over
sterren twijfelt hij. Die kunnen nog altijd aangestuurd worden door
Electrabel. Of Luminus. Je weet maar nooit.
Polla: Nergens bevindt zich de waarheid. Het ware is nergens te vinden.
Als je zegt dat je het ware ziet, is jouw zien niet het ware zien. Al was
het maar dat ik het zo niet zie. Het ware is volgens mij de geest zelf.
Tijd en eeuwigheid zullen misschien opheldering brengen. Maar al waren de
goden kosmonauten en landen zij straks aan het strand van De Panne. Het
zal voor de meeste mensen de zoveelste gebeurtenis zijn. Want dat is het
universum nog het meest: een eeuwigdurende opeenvolging van gebeurtenissen
waarvan de grondslag voor elk volk anders is, niet volgens een eeuwige
filosofie. Wij, al de mensen op aarde, en Polla, Dan en J'Lui op hun
catamaran in het bijzonder, worden meegevoerd door een eindeloos leven.
Dat is één. Twee: de tijdelijke wereld waarop we nu verblijven moet die
eindeloosheid benadrukken. Het leven an sich is als het ware de brug naar
dat eindeloze. Ons leven van vlees en bloed hier op aarde? Een vluchtig
moment. Inderdaad! Maar iedereen heeft zijn reis af te leggen. Vanaf het
besef een mens te zijn tot de dood. Van de bron van de stroom tot de grote
ontknoping in zee. Zoiets. Het inspireert. Dan heeft plots een nieuw lied.
Een echte matrozensong deze keer.
Dan: Mijn matrozenhart bestaat uit schelpen/ Polla en J'Lui zullen mij
helpen/ Ik hou van de klok die de zee doet baren/ De harde wind in mijn
zwoele haren/ Kom hier grote witte van Moby Dick/ ik sla je neer met mijn
goddelijke pik.
J'Lui en Polla lachen de catamaran richting strand. J'Lui navigeert het
snelle ding. Polla zoekt het anker. Want kijk. Daar aan de kleiputten van
De Panne, staan Paul Delvaux en zijn betoverende vrouwen al te wachten. De
ene borst al wat groter dan de andere. Het schaamhaar in een goddelijke
plooi.
341. Uilenspiegel (dinsdag 20 november)
Wie denkt dat hij thuis een flinke bibliotheek heeft? Staan de drie
meesterwerken van de Nederlandse letterkunde op de doorgebogen planken?
Camera Obscura, Max Havelaar en Tijl Uilenspiegel? Neen! Zeg dan niet dat
je een flinke bibliotheek hebt, maar een verzameling van boeken. Desnoods
heel véél boeken. Maar je hebt geen bib! Vooral wanneer Uilenspiegel van
Charles De Coster ontbreekt. Het boek Uilenspiegel is eveneens het liefst
voorzien van de poëtische illustraties van de Amsterdamse kunstenaar Kurt
Löb. Dan pas is het boek compleet. Volwaardig rijp. Volwassen.
Dé Uilenspiegel is op de vooravond van de Val van België even belangrijk
als Don Quichot voor Spanje en Faust voor Duitsland. Heel wat vrije Belgen
zitten namelijk te wachten op een nieuwe Tijl. De tijd is er rijp voor.
België stevent af op de algemene rampspoed. Maandag 19 november 2007
stond er in De Morgen een opmerkelijke getuigenis van een Belgisch gezin
dat zegt 'België te verlaten' als het gesplitst wordt. Wie denkt aan een
uittocht, denkt er over na! Olifanten op weg naar hun kerkhof. Soms
honderden kilometers ver. België ligt op zijn matrassengraf te wachten op
de dood. Net zoals Heinrich Heine dat acht jaar lang deed op zijn
matrassengraf in Parijs. Van 1848 tot 1856. Na acht jaar was het - na
ontzaglijke pijnen en weinig verdriet - onherroepelijk gedaan met de
Duits-Joodse banneling. Wie Heine nog wil zien, moet naar Montmartre op de
cimetière Montmartre.
"Keine Messe wird man singen,
Keinen Kadosch wird man sagen.
Nichts gesagt und nichts gesungen
Wird an meinen Sterbetagen."
(Heinrich Heine)
Bezoek het eens als je een short break in Paris beleeft. Reflecteer op weg
naar de dichter de lijdensweg en de onomkeerbare dood van iets wat je
dierbaar is, terwijl je met je blanke iPod of zwarte MP3 de oren van
katoen geeft met Eternity And A Day van Eleni Karaindrou.
De sterren begrijpen, is ze zien schitteren. De maan bewonderen, is ze
zien gloeien. De aarde beleven, is er te zijn. Wie met muziek het rijk van
de taal benadert, beleeft de zinnelijke kunst volwaardig en mag
pretenderen een waarachtig bewoner van de aarde te zijn. Dat muziekje kan
de Brabançonne zijn voor lappendeken België. Fanfarenoten vereeuwigd op
geëxalteerd koperwerk van kunstenaar A. Puyt. Een emotie-icoon gegrift in
veredeld metaal. Een afgeleide van erts. Ertsen! De aardkorst bestaat voor
ongeveer vijf procent uit ijzer en het meest voorkomend als het
ijzerertsmineraal hematiet of ijzertrioxide (Fe2O3). Hematieten-stenen. De
sterren, de maan, de aarde... het zijn allemaal stenen. De ene al wat
dikker dan de andere. Maar gloeien doen ze allemaal. Ieder op zijn manier.
De kosmos is daarvoor groot genoeg. De steen België? Is hij vuurbestendig?
Hoeveel muziek kan hij verdragen? Hoe ver reikt zijn Weltenbaus?
Onze huidige politici kunnen het niet. Ze zijn groen van afgunst. Geen
kopererts! Ze zijn vlammend als extremisten. Geen magnesiumerts! Ze zijn
koel van ijdelheid. Geen ijzererts. Geen hematiet, in dunne splinters
diepbloedrood van kleur bij doorvallend licht. Onze huidige politici zijn
geen mensen met enige affiniteit met stenen. Op het gebied van wijze
stenen zijn ze ignoramussen. Zij 'kappen' niet aan de ruwe steen. Zij
stampen enkel wat met hun hielen op de onvolmaakte kiezels. Stampen als
kwajongens in de stoffige grond. Gaan als kinderen op de platte aarde
bokken als ze hun speeltje niet krijgen. Luidroepend en eisend. Ook al
duurt het meer dan honderdvijftig dagen lang. Ze blijven mokken. Zonder
erbarmen of solidariteit. Ze voeren een regelrechte politiek van
rigorisme. Het zijn perfide polemisten. Stinkende advocaten van de duivel.
Zij kennen niet langer het Buch der Lieder. Ze beseffen het niet eens. Zo
slim denken ze geworden te zijn. De universiteiten hebben robotten van ze
gemaakt. Robotten met een hazehart.
"Schlage die Trommel und fürchte dich nicht,
Und küsse die Marketenderin!
Das ist die ganze Wissenschaft,
Das ist der Bücher tiefster Sinn."
(Heinrich Heine)
Sire, er zijn geen politici meer. Het zijn snotbellen. Snotbellen tussen
de 35 en de 45 die compromisloze bolle taal spreken. Het zijn onvolwassen
vlinders die fladderen zonder besef van bloemen en hemelse nectar.
Fladderende nijlpaarden, dus. De ene al wat zwaarder dan de andere.
Sleurend met hun pens over Moeder Aarde. Zonder affiniteit met haar Stenen
Ziel. Het is maar wachten op een scherpe steen die zorgt dat hun zware
pens wordt opengereten zodat darmen en andere dampende kankergezwellen
eruit slijmen zodat de brij als voer kan dienen voor zwarte vogels,
kraaien nog het meest. Ik denk aan Prometheus, maar die vergelijking is
verder weg dan ooit. Politici brengen maar zelden licht.
"Trommle die Leute aus dem Schlaf,
Trommle Reveille mit Jugendkraft,
Marschiere trommelnd immer voran,
Das ist die ganze Wissenschaft."
(Heinrich Heine)
België! Coup de foudre? Coup de maître? Coupe d'oil? Vlaanderen-Wallonië!
Enten/Eller? Entweder/Oder? Of/Of? Existeren... Ik bezocht het ouderlijke
huis van Heinrich Heine aan de Bolkerstrasse in Dusseldorf! Voorjaar 2007.
Vrijdag 18 mei. Met mijn dochter en mijn zoon. Het Huis van de Wereld is
nu een interessante boekenwinkel met een knus hoekje Heine. Voor mijn
kinderen de hoogst mogelijke intellectuele belevenis die er bestaat. Ik
vertelde mijn lievelingen over Heine. Mijn eerste ontmoeting met hem toen
ik negentien was. Twee pockets. Rode kaft. Verzamelde gedichten.
Verzamelde verhalen. Mijn kinderen en ik. We wandelden ook al samen op de
dodenakker Père Lachaise in Parijs. In stille verwondering bij het graf
van Jim Morrison. We vergaapten ons bij het sprookjesgrafmonument van
Abélard en Héloise, herbeleefden Eugène Delacroix (De vrijheid op de
barricaden) en zongen Edith Piaf (La vie en rose), maar ik nam ze ook mee
naar Honoré de Balzac, Oscar Wilde, Marcel Proust, Maurice
Merleau-Ponty... Mijn kinderen zullen de doden eren om de levenden nog
meer te respecteren. Ikzelf ben een kind van De Block:
weten-inzien-toepassen-integreren. Mijn kinderen en ik. In Lille
verdwaalden we al eens in Le Furet du Nord. Kortom, mijn kinderen zijn
wijzer dan heel wat hedendaagse politici. Kinderen zijn bovendien
gewiekste probleemoplossers. Een competentie die vandaag eerder zeldzaam
dan regelmaat is bij politici. De instelling van onze zogeheten verkozenen
in Kamer en Senaat, maar evengoed in de Vlaamse, Waalse, Brusselse en
Duitse Gewesten, is nog enkel een statement. Het Rijk van Politici is
tanende. De formule dat 'Zij' het land regeren (leiden/lijden) is hopeloos
en oubollig voorbijgestreefd. Het is bovendien, financieel gezien, een
bodemloze put die dagelijks gevuld moet worden. Ik kan er niet langer in
geloven. Ik pijnig er mijn hersenen over en herlees Plato evengoed als
Machiavelli, grasduin in Richard Rorty, Jürgen Habermas, krijg heimwee
naar het onbegrijpelijke van Alexis de Tocqueville of wandel een eindje
mee met Henri Waldo Emerson (Burgerlijke ongehoorzaamheid), maar vind nog
de meeste troost bij Montaigne of Montesquieu. Duurzaam conservatief? Ik?
Nog minder dan Vlaams-Nationalist Bart De Wever (graag) het predicaat
'conservatief enthousiasme' aanvaardt als geuzennaam! Politici zijn meer
dan ooit mislukte advocaten, doortrapte businessmen, universitaire pummels
en pummelinnen, mooipraters, tonredenaars of regelrechte zoontjes en
dochtertjes zonder missie die van onder vaders paraplu gelanceerd zijn,
het ambt verworven hebben zoals zonen van notarissen, prinsen van koningen
of zoals Jean-Marie Dedecker het in het bijzonder voor de koning liet
noteren door Ruud Goossens in De Morgen van dinsdag 13 november 2007: "Hij
(koning Albert II, red.) moet luisteren naar de verkozenen van het volk,
aangezien hij zelf enkel de ratrace van de spermatozoïden gewonnen heeft."
Poeha! Politici? Moest je ze samen in een luxueuze Shuttle steken om naar
de maan te reizen, dan zouden ze de dampkring niet eens verlaten maar al
ruziënd crashen tegen de eerste de beste rots die er op aarde wat bovenuit
steekt, niet eens het massiefje van de Citadel van Namen! Oh jammer,
driewerf jammer. Plato zij gedoemd met zijn boek over de Staat en de
Staatsman. Buiten zijn gedroomde (Stads)staat leefden immers de barbaren,
de niet-mensen, de niet-Grieken. Er is maar een lichtpunt in het huidige
politieke firmament. Gouverneur Steve Stevaert! Over de grenzen heen
kijkend om nieuwe concepten uit te denken inzake 'Staten en Bestuur',
conform het nuttige en efficiënte belang van het volk. Nederlands Limburg
en Belgisch Limburg virtueel samenvoegen bijvoorbeeld. Eén duidelijke én
coherente regio in het land Europa! Eén stem. Dát is het te bewandelen pad
van de twintigste naar het derde millennium. Dat voor heel wat regio's in
Europa nuttig kan zijn. Zo ook voor Brussel en zijn randgemeenten. Maak er
één gebied van. Brussel is nu eenmaal Franstalig. Ik bezoek de metropool
regelmatig, van Etterbeek tot Vilvoorde en het Vlaams, het Nederlands is
er zo vreemd als pelikanen in mijn tuin. Wat is het probleem? Cui bono?
Politici? Hetzelfde geldt misschien voor andere plaatsen in en nabij
België.Voor Oost- en West-Vlaanderen in combinatie met Zeeland. Provincie
Luxemburg en Groot-Hertogdom Luxemburg samen. Gouverneur Steve draagt met
zijn voorstel alleszins een ethisch ordeningsbeginsel uit en poogt hiermee
een transcendente verankering te verkrijgen. Het is de enige manier om de
toekomst leefbaar te houden en de regio meer houvast te bieden. En zo de
toekomst, zo de regio alsook de toekomst van het betrokken volk. En Plato
zei: "En kijk dan eens wat een toegeeflijkheid in de democratie! Wat een
afkeer voor alle kleinzielige vitterij! Maar die ruimdenkendheid haalt
minachtend de schouders op voor onze principes, die wij zo hooghielden,
toen wij onze staat ontwierpen: dat namelijk niemand, of hij moet een
uitzonderlijke aanleg bezitten, ooit een goed mens zal worden indien hij
niet van jongs af speelt te midden van al wat mooi is en zich oefent in
mooie praktijken. Hoe superieur treedt zo'n staat al die beginselen met
voeten zonder zich af te vragen in welke leerschool een politicus gevormd
moet worden om zich met staatsaangelegenheden te mogen bemoeien. Nee, hij
overlaadt hem met eer, als hij zich maar voor een volksvriend uitgeeft."
(De Staat, VIII, 557-558)
"Das ist die Hegelsche Philosophie,
Das ist der Bücher tiefster Sinn!
Ich hab sie begriffen, weil ich gescheit,
Und weil ich ein guter Tambour bin."
(Heinrich Heine)
En de komst van Tijl Uilenspiegel dan? Wie zal het zijn? Een gouverneur
deze keer? Hij? Dé Uilenspiegel van de 21ste eeuw in België,
Vlaanderenland en ver daarbuiten? Uilenspiegel, ooit een volmaakte mythe
van het levensgevoel in de Lage Landen, de mythe van de vindingrijkheid en
de opstandigheid van de eenling tegenover de machtige overheerser, in het
zestiende-eeuwse Vlaanderen, toen geteisterd door de Spaanse overheersing
met haar inquisitie en haar uitbuiting. Het is wachten. Wachten op de
zingende Tijl Uilenspiegel?
"Hertog, hoort ge de stem van het volk,
't geweldig rumoer? 't Is de zee die zwelt
in 't zware gezwoeg der stormen.
Geld genoeg, bloed genoeg,
Nood genoeg. Slaat op de trom."
(...)
"De schone grond van Vlaanderen,
Het lustige land Brabánt,
Treuren als kerkhoven.
Waar vroeger, in tijden van vrijheid,
Vedels zongen, pijpen schalden,
Zijn stilte en dood.
Slaat op de krijgstrom."
(...)
"Wie hoort nog in de taveernen
Het lustig klinken der glazen,
Of de helle stemmen der deernen,
Bij beden zingend op straat?
Brabánt en Vlaanderen, vreugdelanden,
Zijn tranenlanden.
Slaat op de rouwtrom."
(...)
En al de matrozen en soldaten van het vaartuig van Uilenspiegel, en ook
van de andere vaartuigen, zongen in koor:
"Slaat op de trommel, leve de Geus!"
En hun stemmen rommelden als de donder der verlossing.
340. Vrouwen, hoera! (dinsdag 13 november)
"Beheersing siert schone vrouwen, en de lach die voortspruit uit
lichtvaardigheid is een grote dwaasheid; ik zeg u dit echter niet om u te
bedroeven of uwe gemenelijkheid op te wekken; want mijn enige wens is u
ten dienste te staan." Don Quichot
ZIJ
Neen, Zij is niet Amy Winehouse,
Nee, niet Julia Roberts
Niet Naomi Campbell,
Nie Nicole Kidman
Zij is een echte vrouw
Een kreet uit de onderbuik
Prinses van het Rijk van Cervantes
Zij geniet de hoogste gunst
Ja, Zij is heel bijzonder
Bijna een wonder
Ja, Zij is het licht in de duisternis
de enig zaligmakende lafenis
Leopold Laarmans
KLARE TAAL
De beste stuurlui staan aan wal
Voor mannen de vrouwelijke vazal
Zijn liefde voor het leven
Dat is geven en nemen
Hoge bomen vangen veel wind
Voor heren de vrouw die hij bemint
Zijn geluk en toeverlaat
Het houdt je van de straat
Goede wijn behoeft geen krans
Voor echtgenoten de voortreffelijke kans
Zich uitgesproken gewonnen te geven
Lief en leed met vrouwlief te delen
Leopold Laarmans
SPIN
Mannen lopen een onconventionele weg
Geplaveid met een heerlijke lichtheid
Met aan hun zijde een zigeunervrouw
Want echte mannen moeten reizen
Mannen zijn acteurs in een eigenzinnig theater
Flaneren dolgraag langs stromen en rivieren
Staan minzaam op de boeg van het schip
Hun lieveling vastgebeiteld met een wig
Ach venten, al eens mannen met baarden
De weelderige haren als een geweldig web gespannen
Over het leven dat met verstomming komt en gaat
En de vrouw als spin die alles netjes gadeslaat.
Leopold Laarmans
WITTE VROUWEN
De angst van elke man
Is een vrouw met vervlogen status
Een Mefistofeles-in aan zijn zij
Zijn geest gevangen in haar woordenbrij
De ware vrouw van elke man
Is het wijde strand aan zee
Van Knokke tot De Panne
Mooie gedachten in 'potte en kanne'
Vrouwen, gevleugeld met Goethe
Klinken zoals Maria Callas op de Maas
Vertrouwelijk kronkelend als de stroom
Niet bang van het fantoom
Mannen zonder vrouwen
Leven een leven zonder enige houvast
Wachten op Godot
Al de rest is bon ton.
Leopold Laarmans
BELOFTE
Neen, wij zijn geen voorname mannen,
Neen, we zijn geen sjamanen,
En we zijn geen ascetische priesters,
Geen Westerse brahmanen
We zijn wie we zijn
Dan al eens Don Quichot
Dan weer de wijze Montaigne
Ook al een keer Calimero
Oh ja, niets menselijks is ons vreemd
De Drie Musketiers vinden we geweldig
En bij muziek van Wolfgang Amadeus Mozart zweren,
Wij dat we onze vrouwen zullen eren
Leopold Laarmans
LIEFDE
Het paradijs verloren
Contouren van een vrouw
De kracht van liefde en trouw
Luiliefdeland verschijnt niet bij het avondduister
Maar iets verder dan de maan
Dichterlijk stoeiend op een witte zwaan
De wonderen van man en vrouw
Genieten volgens de vrije geest
De zoete liefde nog het meest
Leopold Laarmans
Appendix
In een ziekenhuis verzamelen zich familieleden in de wachtkamer, nabij het
ziekbed van een ernstige zieke.
Uiteindelijk komt de dokter binnen, hij kijkt ernstig en somber.
"Ik vrees dat ik heel slecht nieuws voor u heb," zegt hij, rondkijkend
naar alle bezorgde en angstige gezichten.
"De enige hoop die er nog overblijft voor uw geliefde familielid is een
hersentransplantatie. Dit is een experimentele procedure, met het nodige
risico, en bovendien dient u zelf voor de hersenen te betalen."
Stil zitten de familieleden in de wachtkamer, terwijl ze het nieuws
verwerken. Na een hele tijd vraagt er iemand: "En wat kosten hersenen
eigenlijk?" De dokter geeft snel antwoord: "5.000 euro voor een mannelijk
brein en 200 euro voor dat van een vrouw." Er valt een pijnlijke stilte.
De mannen in de wachtkamer proberen niet te glimlachen, en vermijden elk
oogcontact met de dames, maar sommigen kunnen het grijnzen toch niet
laten.
Eén van de mannen, niet in staat zijn nieuwsgierigheid in te tomen, flapt
er uiteindelijk de vraag uit die op ieders lippen ligt: "Waarom is een
mannelijk brein zoveel duurder dan een vrouwelijk?"
De dokter glimlacht om zijn kinderlijke onschuld en zegt: "Wel, de
mannelijke hersenen zijn namelijk ongebruikt en dus zo goed als nieuw."
Uit Laarmans Moppentrommel
Top
|
|