Column 'Groeten uit Berbroek' - Columns 250 t.e.m. 259

259. Arme Joe (dinsdag 25 april)

"Iedereen kent iemand als Joe. Zeker tachtigduizend mensen stonden zondag in Brussel stil bij de moord op de zeventienjarige Joe Van Holsbeeck. Hij kreeg vorige week op klaarlichte dag een mes in zijn hart omdat ie zijn mp3 niet snel genoeg afgaf. "Ik hoop dat dit helpt." (Google News Belgium, maandag 24 april 2006)

Bij de dramatische moord op de zeventienjarige Joe moet ik almaar denken aan het nummertje 'Arme Joe' van Stijn Meuris (Noordkaap). Mogelijk komt het omdat ik afgelopen weekend in het Nieuwsblad het interview las van diezelfde Meuris met Rudi Smeets, een journalist met een schitterende pen. Misschien komt het omdat ik afgelopen weekend nog meezong met 'Avanti', de verzamelCD van Noordkaap. En misschien is zo die arme Joe van Meuris traag maar zeker tijdens deze 'every day'-maandag samengeklonterd met die Joe Van Holsbeeck. Misschien komt het ook omdat beide verhalen familie van elkaar zijn. Beide Joe's gingen immers opgewekt en moedig de baan op zonder hun geloof in het onvermijdelijke noodlot. Het is al vaker gezegd en geschreven: waar eindigt de realiteit en waar begint de fictie? Kranten staan sinds de dodelijke messteek boordevol randnieuws over de crapuleuze moord, wazige videobeelden tonen de daders - twee Polen zo blijkt - en de politie heeft ruim een week dag en nacht naar het gespuis gezocht. Intussen zijn 80.000 mensen in een Stille Mars in multicultureel Brussel opgestapt en vandaag, maandag 24 april, doen ook politici hun duit in het zakje. Alle partijen hebben plots geweldige ideeën om de overgevoelige maatschappij weer veiliger te maken. Maar bij de bakker halen ze de schouders op: "Er moet altijd iets gebeuren vooraleer die politici in actie komen." En bij de slachter vragen ze vlees met een ferme knook erin. Eens afgeknabbeld kan ze dienst doen als wapen! Zeker voor de Oost-Vlamingen die hun wapens net voor de Stille Mars hebben ingeleverd bij gouverneur André Denys. Weet dat je tegenwoordig goed moet voorbereid zijn om op straat te komen. Op elke hoek van de straat kan het noodlot toeslaan. Voor sommigen is de sfeer outside zo depressief als de muziek van Sofia, de groep die vorige zomer nog 'Directionless' en 'Bastards' zong op Pukkelpop. En de jonge man bij de slachter ziet het ook niet meer zitten om extra diep in zijn zakken te tasten voor nog eens meer blauw op straat. Het maakt het gat in elke gemeentekas maar dieper. Dan maar zoals de burgemeester van Leuven het zei op Radio 1 maandagmorgen. Het moet maar eens gedaan zijn met het individualisme van ik alles en jij niks. Ik veel en jij nog meer. Tomeloos opbod! De remedie? Opvoeding! Ja, zo heb ik het althans begrepen van Louis. Het is een beetje het verhaal van de iNots. De groep mensen die wanneer ze geen iPod hebben, denken dat ze 'niets' hebben om erbij te horen. Of dat ze 'niets' zijn. Het woordje iPod kan je gerust vervangen door BMW, Bikkembergs-T-Shirt of een LCD-tv. Ja, Tobback had erover nagedacht. Net zoals trouwens Herman Van Rompay die in deze trieste moord nog maar eens een teken van een 'beschavingscrisis' ziet. "Het gaat over normen en waarden, over opvoeding in het gezin, over onderlinge bijstand van mens tot mens." Het mag ook moeilijk geformuleerd zijn zoals Yves Leterme deed: "Er is geen globale culpabilisering nodig, noch van de samenleving, noch van de politiek." In tegenstelling tot het volk bij de bakker of de slachter, vind ik het toch wel geprezen dat politici goed nadenken en hoogachtende uitspraken doen over 'de dood van Joe'. Bovendien gaan ze blijkbaar zoals filosofen tewerk. Vooral de uil van Minerva indachtig. Zo'n gedachte-aanpak kan alleen maar het debat in het parlement ten goede komen. Ik hoop alleen maar dat alle perschefs de beste analyses in kranten en tijdschriften zullen verzamelen, bundelen en als werktekst voorleggen wanneer onze maatschappij opnieuw gewikt, gewogen en herschikt wordt. Te beginnen bij de opvoeding van de kinderen. Premier Guy Verhofstadt heeft al laten weten dat hij meer aandacht wil voor jongeren. Waar ik het echter moeilijk mee heb, zijn de zeemzoete woorden van mensen die zeggen en schrijven dat 'Joe toch niet voor niks zal gestorven zijn', want dan denk ik aan Jezus die volgens het Nieuwe Testament aan het kruis stierf en een tijdje later weer verrees. Wel, Joe zal niet verrijzen en zijn dood is een schande voor onze maatschappij, in het tijdvak dat eenentwintigste eeuw heet. De zoveelste schande op een rij. Niet meer, maar ook niet minder. En wat zingt Meuris na Arme Joe op zijn verzamelCD 'Avanti'? .Wat is kunst?


258. De dood in ons leven (dinsdag 18 april)

"In Egypte zijn moslims en christenen voor de derde dag op rij slaags geraakt in de noordelijke havenstand Alexandrië. Vrijdag had een moslim daar zes christenen neergestoken in twee verschillende kerken. Een van hen is gestorven. Dat was het sein voor onlusten zaterdag. Volgens bronnen in Caïro is de man gestoord en wou hij wraak nemen voor de beledigende spotprenten over de profeet Mohammed die in Europa waren gepubliceerd. Egypte heeft een minderheid van vijf tot tien procent koptische christenen." (VRT-Teletekst, maandagavond 17 april 2006)

In De Morgen van het paasweekend viel paus Benedictus XVI de genetici aan omdat ze God willen spelen. Hij noemde de erfelijkheidsleer zonder meer de 'duivelse' moraal van onze maatschappij. Theologen relativeerden deze zoveelste ethische woeduitbarsting van de paus en geen geneticus voelde zich tot in zijn ziel belaagd. Ook Jean-Jacques Cassiman niet, de vermaarde geneticus van de Katholieke Universiteit Leuven. De simpele mens is trouwens nog lang niet klaar met het 'zelf' volledig (her)schikken van alle menselijke moleculen of kan helemaal niet zoals Jezus na zijn kruisiging en begrafenis opstaan zoals sprookjesachtig wordt beschreven in het heilige evangelie van Marcus. Een geneticus kan de 17-jarige Joe Van Holsbeeck die in het Brusselse Centraal Station werd doodgestoken om zijn MP3-speler niet opnieuw tot leven wekken. Voor de wetenschappers is er dus nog een hele lange weg te gaan. Voor God spelen is nog niet voor morgen. Zeker niet in Israël waar een zoveelste zelfmoord-Palestijn tijdens de paasdagen opnieuw dood en verderf zaaide. Zo ook vielen er in Irak en Afghanistan weer doden te betreuren en ik vergeet wellicht nog tientallen andere landen waar zinloos geweld bloed in de paaskelk heeft gebracht. De dood is in het leven. Het enige dat een enkeling weet, is dat hij eens sterven zal en dat is meer dan ooit een dominante factor in het hedendaagse geestesleven. Is het ooit anders geweest? Bovendien heeft niemand echt zicht op de datum dat de dood zal toeslaan. Het probleem van de dood is complex. Denk maar aan het gegeven dat alle normale mensen ooit aan zelfmoord hebben gedacht, dan wordt het zonder meer ook duidelijk dat er een direct verband bestaat tussen dit gevoel en het verlangen naar niets. De dood is alles en duurt het langst. De eeuwigheid? Het leven is maar een momentopname in de dood. En tijdens dat zeer korte leven fluistert de dood voortdurend. Wie het geluk heeft van vijftig jaar of meer te worden, wordt met de regelmaat van de klok geconfronteerd met lijken. Filosoof Flam zegt het treffend: "De mens gelijkt op een herfstboom die langzamerhand zijn bladeren verliest. De vrienden en vijanden vallen van hem weg als verwelkte bladeren en zo hij ze veel later ontmoet, kijkt hij naar hen met bevreemde ogen als naar spoken. Het spookt maar al te dikwijls in ons leven." Dat is zo. Ons leven lijkt een grote spooktocht. De aarde en de hemel een decor. Wat gebeurt, een klucht. Waarheid en waarachtigheid zijn niet langer wat de woorden ooit betekenden. De betekenissen zijn afgeleiden geworden want de waarheid wordt door iedereen anders verteld. De waarachtigheid is 'interpreteerbaar'. Voor een christen is er Judas. Hebben de moslims ook een zondebok? Maar voor iedereen is de dood 'de dood'. De dood is het leven zelf! Martin Heidegger heeft duizend procent gelijk (= waarheid) wanneer hij de mensen sterfelijken noemt: "De sterfelijken zijn de mensen, ze heten de sterfelijken, omdat zij sterven kunnen. Sterven heet: de dood als dood vermogen. Alleen de mens sterft. Het dier eindigt." En toch denk ik meer en meer dat het voor sommige mensen meer 'eindigt' dan dat ze sterven.


257. Gerard Reve (dinsdag 11 april)

"Gerard Reve, een van de grootste Nederlandse schrijvers van de vorige eeuw, is zaterdagavond in Zulte overleden. De 'Volksschrijver' leed al enkele jaren aan de ziekte van Alzheimer en verbleef om die reden in een verpleeginstelling. Zijn vriend en levenspartner Joop Schafthuizen, was erbij toen de 82-jarige Reve de geest gaf. 'De zon was net ondergegaan." (De Tijd, maandag 10 april 2006)

De zon was net ondergegaan en hij keek door het keukenraam naar de tuin. Hij zag de kip twijfelen of ze al dan niet op stok zou gaan, maar zelf dacht hij nog feller na over zijn leven van ooit tot hier aan het raamkozijn, de scheiding tussen binnen en buiten. Zijn leven had al een hele weg afgelegd. Op drievoudige wijze sprak hij binnensmonds zijn dankbaarheid uit: dankbaarheid voor zijn gezondheid, dankbaarheid voor zijn wijsheid en dankbaarheid voor het lef dat hij kan schoppen. Toen hij de rosse kip op één poot de vroege avond zag trotseren, kreeg hij zin in een feest. Hij wou plots herdenken, plechtig herdenken wat het leven niet is en wat het zou moeten zijn. Hij bedacht al glimlachend een magnifieke gedenkrede die de toehoorders tot persoonlijke bezinning zou brengen, tot de bewustwording en wel zodanig dat het tijdens de viering bij elkeen tot in het diepste van zijn wezen zou doordringen. Niet iedere gedenkrede slaagt daarin! De rosse kip ging het hok binnen. Ze keek niet een keer om. Ze zag de zon niet lachen en ze zag de duistere slang niet naar haar nest sluipen. De heersende gedachteloosheid nam ook van haar bezit. Dezelfde gedachteloosheid die tegenwoordig overal aanwezig is, zelfs bij de denker. Nochtans behouden wij onze bekwaamheid tot denken bij de gedachteloosheid. De hedendaagse mens is op de vlucht voor het denken, zei hij stilletjes terwijl de kip zich neervlijde op haar nest. In het salon werd de televisie aangefloept. Hij hoorde grapjas Ben Crabbé zijn 'blokken' schikken en iets verderop kraakte het rad van fortuin van Luc Appermont. Iedereen ontkent dat hij deelneemt aan deze alledaagse dwaasheden of beweert het tegenovergestelde óf draait bij een opmerking - net zoals die rosse kip - zijn hoofd zelfs niet meer om. De hedendaagse mens is op de vlucht voor het denken en kijkt nog enkel door de vensters van zijn ziel. De ziel, het kunstwerk van de mens, de bakermat van het mens-zijn, ontplooit zich niet meer. De huidige mens is een ontheemde, een ontwortelde, mompelde hij, en zijn gezicht verstarde wanneer de zon in de koele berekening van de avond onder de horizon verdween. Hij keek nog een keer naar het kippenhok, maar daar werd het zo stil als een computer die uitgezet wordt. Zo stil als een mens die de wereld geautomatiseerd bekijkt en ondergaat. Een mens die nog enkel berekend nadenkt. Hij richtte zijn blik naar de hemel en zocht met zijn frêle lenzen naar een geheim. Hij probeerde wakker te blijven voor het moment dat 'daarboven' iets gebeurde, maar stilaan wiegde de avond ook hem in slaap. Hij bleef echter soezend als een rots in de branding staan en terwijl de televisie weelderig tierde, schoten herinneringen als meteoren door zijn hersenstelsel. Stilaan begon hij te zweven - dat geloofde hij althans - en op weg naar een nieuwe sfeer, een nieuwe geboortegrond, steeg hij almaar sneller en sneller omhoog. Hij zag de avonden van alle jaren die hij had geleefd en hij telde ze terwijl de herinneringen maar bleven komen, zoveel er sterren zijn. Elke ster een herinnering! Met een razende snelheid schoot hij door de ruimte en lichtjaren werden jaren, melkwegstelsels en sterren waren binnen handbereik. Hij opende voorzichtig zijn handen om er eentje te plukken, een mooie avondster die schitterde als een diamant. zo mooi had hij het nog nooit meegemaakt. Hier kon hij voor eeuwig vertoeven, weg van de aarde en zo plots als een avond valt in de lentemaand april.


256. Ziel te koop (dinsdag 4 april)

"Ziel te koop. Het kon altijd nog creatiever: een 24-jarige man bood zijn ziel te koop aan op internet. De Chinees ontving voor zijn ziel – aangeboden inclusief zaligheid – 59 biedingen, met als grootste eentje van omgerekend zo’n 70 euro. Tegen de South China Morning Post zei de man dat hij de ziel niet nodig had: "Ik wil hem aan een ander geven die hem wel nodig heeft." De grote vraag was voor de toezichthouders op de veiling in kwestie, TaoBao, of de man de aangeboden waar ook kon leveren. Hij wilde dat doen met foto’s van leven en herinneringen..." (Google News, maandag 3 april 2006)

Aan deze Chinees zou Socrates zijn handen vol hebben gehad. De methodiek van praten van Socrates bestond immers uit een onderzoek dat zich enerzijds naar buiten richtte om objectieve definities te vinden en anderzijds naar binnen om de innerlijke persoon, de ziel, te bestuderen. En die ziel was voor de Griekse wijsgeer niet zomaar een orgaan dat in het lichaam ergens aangesloten was op het spijsverteringsstelsel of de bloedsomloop, maar voor Socrates kwam alle waarheid van een mens van binnen, vanuit de ziel. Later zou zijn slaaf Plato noteren dat de ziel reeds de pure vormen heeft beschouwd alvorens ze belichaamd wordt. De geboorte is het belichamen van de ziel, maar het-ter-wereld-komen verloopt zo traumatisch, dat je vergeet wat je weet. Vandaar de stelling van Plato dat alle kennis eigenlijk herinnering is. Plato’s meester, Socrates, was precies diegene die iedereen trachtte te helpen om zich iets te herinneren, net zoals de moderne psycholoog dat doet met zijn patiënten. Lach niet. De theorie van de herinnering (anamnese) is de ware bron van het freudiaanse begrip van het onbewuste bij de mens. Dus, die Chinees moet dringend naar de psycholoog... of niet? De jonge Chinees heeft misschien te maken gehad met het mislukte leven, de walg, de laster en de smaad, de ontgoocheling, het plotse ongeluk of tout court: banale gevoelens. Misschien dacht hij net als Augustinus dat de ziel zowel het goede als het kwade in het lichaam vertegenwoordigt. Vervolgens wou die Chinees zich maar meteen bevrijden van het kwaad door het kind met het badwater weg te gooien. Helaas voor hem, want zijn verkoper heeft het kavel van het internet moeten verwijderen omdat de ziel van de brave Chinees niet kon gevat, vastgenomen, gematerialiseerd of geconcretiseerd worden. Het is zoals bij die goede ouwe Aristoteles die ook maar per se wou aantonen dat vorm en materie, de twee hoofdkenmerken van de werkelijkheid, bij het denken van elkaar kunnen gescheiden worden. Uiteraard kan dit niet en het is dezelfde intellectuele misvatting van de Chinese jongen om ook zijn lichaam van zijn ziel te kunnen scheiden. Met andere woorden, de Chinese zielenverkoper kan zijn unieke ‘werkelijkheid’ niet opsplitsen. Ja, hij kan zich in twee snijden, maar dan is hij dood. Beter voor hem is Immanuel Kant zijn ‘Kritiek van de zuivere reden’ te lezen. Daarin schrijft de Duitse filosoof heel wat over de menselijke zielenroerselen. Voor hem bestaat er geen logische noodzaak de wereld te begrijpen in termen van goed en kwaad, eerlijk en oneerlijk, God en vrijheid, maar wel die van de logische noodzaak van de wetenschap in de wereld zoals tijd, ruimte en oorzaak. Toch erkent Kant het belang van al die begrippen zoals onsterfelijkheid, onrechtvaardigheid, God... en de ziel, want wie volgens hem niet gelooft in de vrijheid van de ziel of zal geloven dat rechtvaardigheid uiteindelijk zegeviert, verliest zijn vertrouwen in de wereld en kan zodoende niet meer enthousiast participeren aan het dagelijkse leven. Hopelijk komt het goed met de jonge Chinees en kan hij nog genieten van een deugdzame toekomst. Ik wens het hem van harte toe!


255. De dood getemd (dinsdag 28 maart)

"Het is de deontologische plicht van de arts om de patiënt tijdig te spreken over alle aspecten van zijn naderende levenseinde. De arts moet op dat moment ook zeggen of hij bereid is om in te gaan op een vraag naar euthanasie." (De Standaard, maandag 27 maart 2006)

Duizenden jaren sterven, begraven, rouwen en gedenken hebben de mens van de 21ste eeuw er uiteindelijk toe gebracht het uur van onze dood zelf te gaan bepalen. De dodendans te stoppen. Het nadenken over de dood te besluiten. Ik ben geneigd tot twijfelen over het fenomeen euthanasie en ik ben ronduit sceptisch tegenover de euthanasiewetgeving. Absoluut niet uit religieuze overwegingen want ik geloof niet - ik ben misschien een gnosticus - maar wel omdat ik de redelijkheid sterk betwijfel waarmee de deontologische plichten over euthanasie zullen worden uitgevoerd. Ik moet maar even in de geschiedenis duiken om me ervan te vergewissen hoe mensen nu eenmaal met levenden en doden omgaan. Einde zestiende eeuw beweerde een Normandische heer, M. François Civille, dat hij driemaal dood, driemaal begraven, driemaal opgegraven en telkens weer bijgekomen was. John Bruhier, een Parijse arts in de achttiende eeuw, verzamelde 52 verhalen van personen die beweerden levend begraven te zijn geweest en hij haalde 72 getuigenissen van foutieve overlijdensaktes aan. Hij raadde aan met begraven te wachten tot het eerste bederf intrad. In het boeiende boek ‘Denken over de dood’ schrijft Keith Mant: ‘Men moet niet denken dat alleen onervaren doktoren fouten maakten in overlijdensverklaringen. Vesalius, grondlegger van de moderne anatomie en hofarts van Karel V en Philips II, verrichtte eens een autopsie op een ogenschijnlijk gestorven man. Toen hij de thorax opende, zag hij dat niet alleen het hart nog sloeg, maar dat er ook nog andere tekenen van leven waren.’Wat wil ik hiermee aantonen? Dat zich ook in ons tijdvak misverstanden zullen aanbieden om iemand enerzijds in een statuut van euthanasie te duwen en anderzijds de palliatieve zorgen te starten tot de euthanasie voltrokken is! Net zoals er in de zestiende of de achttiende eeuw mensen levend begraven zijn door onwetendheid - en hier en daar wellicht ook door kwaad opzet – net zo zullen er in de 21ste eeuw misverstanden omtrent de euthanasiebeleving zijn. Er is niet alleen de ethische kwestie of een arts of een patiënt dergelijke stappen wenst te zetten, maar er is ook de erotische ethiek van elke samenleving! In onze wereld variëren houdingen ten aanzien van de dood sterk en zijn ze bovendien cultureel bepaald. Het is een belachelijke gedachte, maar wat zegt straks de Europese Commissie over de euthanasiewet van België? Moet die ook geliberaliseerd worden? Euthanasie in katholiek Polen? De stekker uit het stopcontact in Spanje? Om maar eens diep na te denken over de reactie van een samenleving in Afrika of Mexico over de uitvoering van euthanasie op een van haar leden? Net zoals de dood zal euthanasie onlosmakelijk verbonden zijn met de waarden, normen en sociale organisatie van een maatschappij. Maar er is nog minstens één dwingende gedachte die inzake euthanasie een fameuze rol zal spelen: de commercialisering van de euthanasie! Nu er een wetgeving rond bestaat, kan het fenomeen gekanaliseerd worden in een commerciële structuur. Het biedt de opportuniteit aan de medische sector - dokters, specialisten, ziekenhuisdirecteuren en pakweg de hele organenindustrie – om een nieuwe business op te starten. Business as usual in functie van de aard van het beestje! Wie krijgt altijd de meest efficiënte medische begeleiding? Loopt een koning met een wilsverklaring tot euthanasie op zak? Van Jan met de pet die ook zijn kippen moet ophokken, wordt het wel verwacht! De beste chirurgen krijgt meneer Jan nooit te zien wegens onbereikbaar en/of onbetaalbaar. Om niet al te marxistisch verder te prediken, wil ik maar zeggen dat het met euthanasie net zo zal gaan als met gewoon doodgaan. Wij, mensen, moeten allen sterven, maar de dood - of beter gezegd - hoe we tot die dood komen, zal altijd gemakkelijker bij de gewone mens getemd worden dan bij de rijken. Als die (moeten) sterven, geldt er altijd een vaststaand ritueel.

Geraadpleegde werken
. Geloof, Slavoj Zizek – Routledge Filosofie, 2002
. Denken over de dood, Arnold Toynbee - Bruna & Zoon, 1969
. Dodendans, Pauline van de Klashorst – KIT, 1990
. Het uur van onze dood, Philippe Ariès – De Arbeiderspers, 1987

EXTRA! Verhaal: Euthanasie in het paleis

Opperarts: "Vooruit Jean-Pierre. Het staat in de Plichtenleer van de Nationale Raad. Ga naar koning Elbart en doe het."
Arts: "Doe wat?"
Opperarts: "Wel, de koning informeren dat zijn levenseinde in zicht is en dat je hem bijstand zal verlenen."
Arts: "Maar als hij niet wil?"
Opperarts: "Hij moet. Hij is dement. En hier is het papier dat hij veertig jaar geleden ondertekend heeft: "Als ik dement zijn, wil ik sterf." Voilà, neem een kopie van deze brief mee en doe je plicht. Wijs hem nog op zijn recht op palliatieve zorgen en leg hem alstublieft ook nog de verschillende mogelijkheden uit om uit dit leven te stappen. Vergeet niet te vermelden dat nu ook ‘ de keel oversnijden met het zwaard’ erbij hoort. Ga nu, mijn jongen."

(De jonge euthanasiearts stapt naar het paleis en belt aan...)

Arts: "Ah zo, koning Elbart, jij doet zelf open!"
Koning: "Awel ja, ik moet veel bewegen en er is toch niets te doen op het paleis. Mijn twee onderdanen zijn aan het turnen in de kelder en de tuinman zit in bad."
Arts: "Hmm, ik zal je maar geloven zeker?"
Elbart: "Doe dat jongen, ik heb veel levenswijsheid. Jij kan nog heel wat leren van mij."
Arts: Ik kom eigenlijk voor iets heel anders, koning. Je weet dat je dement bent en dat je veertig jaar geleden een wilsverklaring tot euthanasie ondertekend hebt. Daarin staat vermeld dat je kiest voor euthanasie wanneer je dodelijk ziek zou zijn of – en nu komt het - wanneer je dement zou worden…"
Elbart: "Hahaha, maar jongen toch. Dat vodje papier kan toch iedereen geschreven hebben. En ik dement? Hoe kom je daarbij?"
Arts: "Wel, mijn Opperarts heeft me deze queeste opgedragen."
Elbart: "En wat zei die brave man nog meer?"
Arts: "Dat euh… ik je moest wijzen op de mogelijkheid van palliatieve zorgen en op welke manier ik je uiteindelijk de ogen kan doen sluiten!"
Elbart: "Hahaha, en welke opties worden er zoal aangeboden?"
Arts (tellend op zijn vingers): "Een pil, een spuitje met Mozartmuziek, een elektrische stoel, onderdompeling in water, benji-dead in Namen, een kogel tussen de ogen, harakiri, ophanging in je favoriete kamer, onder een TGV… en sinds kort dankzij de invloed van de islam ook via het oversnijden van de keel. Maar elke suggestie van de patiënt zelf wordt altijd onderzocht…"
Elbart: "Hmm, keuze zat jongen, maar euh… wat houden de palliatieve zorgen in?"
Arts: "Dat ik je elke dag kom bezoeken met een team verpleegsters. Je krijgt een kamer met uitzicht op een golfterrein en je mag alles eten en drinken wat je hartje blieft. Drie weken lang. Daarna volgt de toepassing van de wet en moet ik je het genadeschot geven. Bij wijze van spreken eh."
Elbart (nadenkend): "Wat zegt de kerk daarvan?"
Arts: "Die zijn tegen. Samen met de joden en de islamieten. Zij vormen nog steeds een religieus front tegen euthanasie. Maar troost je. Het volk is voor! Een universiteitsstudie bevestigt dat."
Elbart: "Mag ik er eens over nadenken?"
Arts: "Maar natuurlijk koning. Denk gerust een tijdje na. Tijd brengt raad. Geduld is een schone deugd…"
Koning Elbart: "Jaja, ga nu maar en kom mogen nog maar eens langs."

(Euthanasiearts gaat opgetogen naar zijn Opperarts terug…)

Opperarts: "En, hoe is het gegaan?"
Arts (glimlachend): "Ach, ik denk dat hij het gaat doen, maar ik voelde wel die therapeutische verbetenheid waarmee hij aan het leven houdt."
Opperarts: "Hmm, geef hem morgen maar vier weken palliatieve zorgen in de plaats van de gebruikelijke drie, dan plooit die wel."
Arts: "Denk je?"
Opperarts (lachend): "Ik ken alvast niemand die meer dan vier weken palliatieve zorgen overleefd heeft."


254. Gebbetje (dinsdag 21 maart)

"Nog zeven keer winnen en Anderlecht is kampioen. De vlotte zege tegen Beveren overtuigt paars-wit ervan om ook volgende zondag op het veld van Club Brugge voluit voor de drie punten te gaan. Vinden Frutos en co daar de kracht om Club definitief uit te schakelen voor de titel?" (De Morgen, maandag 20 maart 2006)

Wat spannend zeg! Ik heb sinds Club Brugge tegen Westerlo gelijkspeelde geen oog meer dichtgedaan. Want door dat gelijkspel op Westerlo kijkt de landskampioen nu tegen vier punten achterstand aan. Poeha! En als het straks tegen Anderlecht verliest, dan heeft het zeven punten achterstand. Want vier plus drie is zeven. En eenenvijftig plus nul blijft nul. En dan is inderdaad achtenvijftig zeven meer dan eenenvijftig. Let wel! Stel dat de match eindigt op één - één. Ik mag er niet aan denken, maar dan blijft de situatie zo een beetje hetzelfde als op het einde van de zevenentwintigste speeldag. En dan blijft de achterstand van Club Brugge op Anderlecht vier punten. Dan wordt het natuurlijk belangrijk wat Standaard gedaan heeft op de achtentwintigste speeldag: winnen of verliezen. Pakt Standaard drie punten? Of nul? Alhoewel ook Standaard kan gelijkspelen in zijn match tegen Charleroi. Maar die match is vrijdag 24 maart al terwijl Club Brugge en Anderlecht pas zondag 26 maart tegenover elkaar staan in de arena. Stel dat Standaard wint, dan wipt het even over Anderlecht en laat het Club Brugge zes punten achter zich. Dat moet bijna ondraaglijk zijn voor zowel Club Brugge als voor Anderlecht want dan worden de krijgers van Standaard virtueel leider in het klassement met nog zes matchen te gaan. Anderlecht en Club Brugge hebben uiteraard tot die bewuste zondag uiteraard nog een wedstrijd te goed, maar mogelijk twee dagen lang worden ze geconfronteerd met die stresserende achterstand die maar niet lijkt op te houden totdat de match der matchen van dit seizoen wordt gespeeld, te weten zondag 26 maart en dat al om 13.00 uur omdat anders Belgacom niet genoeg winst kan optimaliseren bij het uitzenden van drie matchen op de nu al legendarische zondag die wellicht al het nieuws van de dag zal wegduwen ook al wordt Erdal teruggevonden of wordt Verhofstadt op zijn koersfiets nog eens omver gereden. Maar uiterst belangrijk zijn dus die drie punten die Anderlecht kan pakken op Club Brugge al wordt het natuurlijk iets minder belangrijk wanneer bijvoorbeeld Standaard zijn wedstrijd in Charleroi op vrijdagavond 24 maart om 20.30 uur zou verliezen. En dat zit er dik in want Standaard moet op deze lentedag - dinsdag 21 maart - ook nog de halve finale van de Beker van België tegen Zulte Waregem afhaspelen. En dat wordt wellicht een vermoeiende match want het is de enige kans van Zulte Waregem om nog te scoren in het Belgische voetbalseizoen van 2005-2006. Eigenlijk zal de spanning voor de match Anderlecht tegen Club Brugge al vanaf deze superbe dag te snijden zijn want als Standaard diep moet gaan om de halve finale - heenwedstrijd - te winnen, zal het zeker niet volledig opgelapt zijn om vrijdag al opnieuw te moeten aantreden tegen Charleroi. Pas dan zullen Club Brugge en Anderlecht weten of ze al dan niet punten kunnen inlopen of uitlopen op de momenteel tweede geklasseerde in het klassement der sportklassementen. Het kan niet anders dan een schroeipunt geweest zijn op de wekelijkse koffietafel van de voetbalbond met Guy Lambeets en zielepoot Jan Peeters. Ik hoop maar dat alle spelers van Club Brugge én van Anderlecht genoeg zelfvertrouwen zullen hebben om het allemaal nog te weten. Bovendien hoop ik ook dat ze optimistisch blijven voor hun kansen. Zowel Club Brugge als Anderlecht kunnen immers winnen, want dat is nu eenmaal het spel dat voetbal is. Ja-ja-ja, bij Club Brugge moet en zal er meer zelfvertrouwen komen want nu ook lange Jan Ceulemans het niet meer weet, is er een bijkomend psychologisch probleem gerezen. Te meer daar kapitein Zetterberg van Anderlecht de titelhaven aan het binnenvaren is met zijn ploeg waar het Frutoseffect stilaan als een moessonwindje waait. En het moet gezegd dat elke wedstrijd moet gespeeld worden want anders worden er geen punten geraapt en omdat elke dag anders is, kan het wel eens zijn dat Anderlecht sputtert en spettert en als dan Club Brugge in goede vorm is, dan kan het simpelweg winnen. Maar het kan ook zijn dat Anderlecht na zijn vlotte zege op Beveren in volle vertrouwen zijn tegenstander overklast en dan heeft Club Brugge er gelegen. Ik herinner me nog het keifantastische voetbalseizoen 2001-2002 waar Club Brugge met vijf tegen drie onderuit ging bij het kwakkelende Sint-Truiden. De spelers van Club Brugge leken stuk voor stuk reuzen tegenover de Lilliputters van STVV, maar ze gingen onderuit. Ja-ja-ja, dat kan gebeuren! Voetbal is 'foebal'. Het is niet altijd een feest voor de verliezer! Ik herinner me ook nog zeven jonge spelers van Anderlecht die tijdens het Autosalon 2004 allen op een rij bij de stand van BMW werden ontvangen. Ze kwamen er allemaal een nieuwe auto kopen en zoals een gerenommeerd Vlaams autojournalist ooit zei: "Met de BMW's is niks mis, maar wel met de mensen die er mee rijden." Maar dit even terzijde. Zondag is het zover. Zal Frutos bij een mogelijke penalty de ouwe knar Zetterberg laten trappen? Zal Standard dinsdag tijdens de bekermatch winnen en zoniet. waarom zou het dan vrijdag mogelijk kunnen winnen van Charleroi? Moet Ceulemans nog snel in een freudiaans bad? Krijgt Vercauteren nog eerst van de stok? Kunnen de spelers van Club Brugge en Anderlecht genoeg krachten opbouwen tegen zondag? Zowel fysiek als mentaal? Wie vaart straks weer op titelkoers? Wie kan nog zeven keer op rij winnen? Kan het volk deze spanning aan nu de lente is begonnen? Kan het volk nog langer dit prima sfeertje voetbal aan met al zijn leuke gebbetjes?


253. Enceladus (dinsdag 14 maart)

"De consumptie in Zuid-Arika groeit heel sterk. Zo nam de verkoop van nieuwe auto's het afgelopen jaar toe met liefst 25 procent. Maar de Zuid-Afrikanen sparen nauwelijks en investeren betrekkelijk weinig. 'Onze nieuwe rijken moeten leren dat ze niet alleen maar kunnen uitgeven,' zegt een econoom. Zuid-Afrika heeft ook nieuwe fabrieken nodig." (De Tijd, maandag 13 maart 2006)

Het is verschrikkelijk moeilijk om het hardop te zeggen, maar de wereld is echt niet gebaat met het snel, sneller, snelst verwesteren van de ontwikkelingslanden. Het kan zéér egoïstisch klinken, maar het is helemaal niet goed om niet te zeggen levensbedreigend als straks naast alle Noord-Amerikanen, Europeanen en Chinezen-in-opmars ook nog eens de Zuid-Afrikanen volop met auto's gaan rondrijden. Daarna wellicht gaan gsm'en, voedsel in overvloed gaan consumeren, drank slurpen dat het langs de oren uitkomt, kunnen kiezen uit een overaanbod van kleding, kortom: zich kunnen wentelen in de hoorn des overvloeds of zeg maar gerust deelgenoot worden van de westerse decadentie. opzienbarend in de hyperCarrefours: daar liggen wekelijks de meest onnodige dingen waarvan 10.000 stuks voorradig zijn, maar als het moet toch nog meer. 'Het is maar goed als het op is', kan onmogelijk langer gepromoot worden in een stilaan uitgeputte wereld. Het is totaal verkeerd te denken dat alle mensen op aarde onze overdreven welvaart moeten nastreven. Simpelweg omdat onze welvaartstaat totaal geen voorbeeld is van hoe het leven op aarde moet geleefd worden. Dat zou zelfs Epicurus in zijn wildste dromen niet gewenst hebben. Neen, de hele wereld kan niet zoals wij, decadent worden. Mocht ieder van de zes miljard mensen leven zoals een gemiddelde Belg, dan zouden we tot tien planeten zoals de aarde nodig hebben om elkeen in zijn perverse behoeften te voorzien. Neen, de grondstoffen zijn eindig en ook de genetische manipulatie van voedingsstoffen zal uiteindelijk ontoereikend zijn om alle monden te voeden, alle lichamen te kleden en alle lusten te bevredigen. Iedere gemiddelde 'westerling' moet terug naar af! Minder voedsel, minder drank, minder goederen, minder gsm's, minder auto's. minder van alles! Het is absoluut niet zoals de VLD-komiek Herman De Croo suggereert om per se meer te willen verdienen dan bijvoorbeeld Jannie Haek, de baas van de NMBS-holding. Neen, Haek moet veel véél minder gaan verdienen omdat het is zoals een lezer in de brievenrubriek van de Gazet van Antwerpen maandag schreef over De Croo: ".dat het voor leidende politici nooit genoeg is. Uw leiden doet anderen lijden!" Bovendien citeer ik hier graag Czeslaw Milosz: "De beperkte verbeelding verweert zich tegen het inzicht dat de wereld een stelsel van communicerende vaten is en kan evenmin de grenzen overschrijden van hetgeen ze al kent." Afgelopen jaar hebben we inderdaad al een staaltje van de communicerende olievaten gezien. Vermits China massaal in zijn olievoorraad ging voorzien, steeg de olieprijs in het Westen tot ongekende hoogtes. Vaststelling twee: de olieprijs zal nooit meer zakken! En als straks Zuid-Afrika een voorraadje olie wil opslaan, zullen de sjeiks nog meer moeten oppompen dan ooit tevoren. Ik heb het dan alleen nog maar over het detail 'olie'. Als Zuid-Afrika zijn adolescentie in 'verwestering' voorbij is, zal het ook graag nucleair gaan zakendoen? Je zou haast gaan denken dat de mensen in ontwikkeling altijd kiezen voor het 'zuivere' kwaad op aarde. We lijken wel de Hottentotten die alleen maar goed en kwaad kennen, maar enkel het kwade vereren omdat dit blijkbaar het enige te vrezen euvel is op aarde. Stel het leven gelijk aan het goede en de drang naar decadentie aan het kwade en je voelt hoezeer we verwant zijn met die Hottentotten! Hoezeer we leven om het kwaad en hoezeer we het goede van moeder Aarde verwerpen, uitpersen zoals een citroen. Ik hoop dat iedereen beseft dat er nog geen tweede aarde gevonden is in het heelal. Er zou enkel een beetje ijs op Mars zijn en mogelijk ook een beetje stromend water op een maantje van Saturnus.Enceladus volgens de Amerikaanse ruimtesonde Cassini!


252. Pico della Mirandola (dinsdag 7 maart)

"De Britse premier Tony Blair krijgt van vele kanten zware kritiek na zijn verklaring dat God zal oordelen of hij gelijk had met zijn beslissing Irak aan te vallen." (Gazet van Antwerpen, maandag 6 maart 2006)

Ik knijp eens ferm in mijn linkerarm en dat doet pijn. Ik droom dus niet. Ik leef echt in de 21ste eeuw en het is momenteel maandagavond 6 maart 2006. De atoomklok liegt nooit! Ik stap naar mijn boekenkast en kijk naar mijn 1.001 boeken over filosofie, van de a van Abicht tot de z van Zweers. De Britse premier Tony Blair heeft er wellicht geen enkele van gelezen. Geen letter van verstaan. Ik grijp spontaan naar het boek 'De barbaarsheid met een menselijk gezicht' van Bernard-Henri Lévy. Deze synopsis heeft een kakikleurige kaft met enkel de woorden erop die ik daarnet heb neergeschreven en verder niets. Héél sobere kaft! Hier had de uitgever, achteraf gezien, aanvullend de foto van Tony Blair kunnen plaatsen. Zoals bij alle boeken van Middas Dekker de talrijke foto's verfrissend werken, had hier een recente foto van Blair ook de 'barbaarsheid' treffend geïllustreerd. Tony Blair is geen haar beter dan Osama bin Laden. De bronnen van hun kwaad staat beschreven in 'De helse mens' van Lyall Watson. Niet Irak maar de beperkte ruimte in het hoofd van Blair is het Armageddon. 'God zal oordelen of ik gelijk heb', tart mijn meest perverse verbeelding. Het is zoals vele westerlingen denken, maar niet meer durven zeggen - op Michel Houellebecq of Paul Cliteur na - dat de kliek van Osama bin Laden nog leeft zoals in de Middeleeuwen, maar het is nog meer Tony Blair zelf die zich in de Middeleeuwen waant. Zijn 'sanctie' tegen Irak komt van het Latijnse woord 'sanctire' wat 'heiligen' betekent. Hij ziet zijn Irakese sanctie alleszins in deze context. "En als iets kan worden gezien als in het belang van een god, is naar het schijnt alles toegestaan," schrijft Watson. En zo handelt Blair blijkbaar als iemand voor wie de ecologie van het kwaad geen betekenis heeft. Net zoals er kruistochten in de Middeleeuwen werden georganiseerd om het Heilige Land te bevrijden van de mohammedanen in naam van God, net zoals ten tijde van de inquisitie duizenden mensen op de brandstapel zijn gebracht in naam van God, net zo paradeert Blair als een kruisvaarder in naam van God. Net nu aartsbisschop Michael Fitzgerald van de Pauselijke Raad voor de Interreligieuze Dialoog heeft opgeroepen tot een gesprek met de islam over de kruistochten, net nu wakkert Blair het heilige vuur weer aan door te stellen dat hij zijn bloedige queeste naar Irak ziet als een opdracht van God. Blairs kruistocht après la lettre. Hoe eerlijk is het geloof van Blair? Ik moet denken aan Voltaire die om het 'geloof' te duiden in zijn filosofisch woordenboek een anekdote vertelt van prins Pico della Mirandola en paus Alexander VI. De paus: "Vertel eens prins, waar schuilt nu de verdienste in om tegen God te zeggen dat je overtuigd kunt zijn? Hoe kan God daar behagen in scheppen? Onder ons gezegd, beweren dat je iets gelooft wat je onmogelijk kunt geloven, dat is liegen." Daarop sloeg Pico della Mirandola een groot kruis en antwoordde: "Ach herengod. Uwe Heiligheid moet het mij maar vergeven, maar u bent geen christen." "Nee, ik geloof het ook niet," zei de paus. "Daar was ik al bang voor," reageerde Pico della Mirandola. Maar welke Pico gaat dát straks aan Blair vertellen als hij opnieuw jonge soldaten naar het Heilige Olieland stuurt omdat hij geen rede kent, maar enkel zijn leugenachtig geloof?


251. Opus Dei (dinsdag 28 februari)

Warm pleidooi voor Dan Brown, auteur van de Da Vinci Code, verschenen in maart 2003 bij Random House

"Maandag is in Londen een rechtszaak begonnen tegen Random House, de uitgever van bestseller de Da Vinci Code, wegens plagiaat. Twee auteurs, Richard Leigh en Michael Baigent, beschuldigen auteur Dan Brown ervan hun ideeën te hebben overgenomen uit hun boek The Holy Blood and the Holy Grail, een bestseller uit 1982 die eveneens door Random House werd uitgegeven." (Diverse radionieuwsberichten, maandag 27/02 vanaf 17.00 uur)

Ik kan mijn gedacht niet onderdrukken dat het aangespannen proces tegen Dan Brown zijn wortels vindt in mogelijk de katholieke beweging Opus Dei of twee: in de pure afgunst van de twee auteurs Baigent en Leigh. In de context van deze laatste hypothese vind ik het een fantastische geste van Dan Brown dat hij de twee schrijvers in zijn bestseller laat voortleven in het anagram Sir Leigh Teabing, de schurk in de Da Vinci Code. Als Dan Brown bekent dat hij inderdaad 'de theorie van de bloedlijn van Jezus Christus' van het boek 'The holy Blood and the Holy Grail' heeft gebruikt, dan geeft hij toch te kennen dat hij beide heren-onderzoekers als inspirator en instigator van zijn werk, de Da Vinci Code, ziet. Dat is meteen een hulde aan deze leermeesters- auteurs in plaats van boud plagiaat te plegen. Het is de weg van de postmoderne hypertekst. De Vlaamse filosoof Hubert Dethier: "De postmoderne roman heeft vaak iets van een encyclopedie. Net zoal een encyclopedie, verzamelt de roman teksten en het eigene ligt eerder in de verzameling en de samenhang dan in het afzonderlijke." Het zogenaamde plagiaat in de Da Vinci Code toont aan dat Dan Brown een schitterend gebaar heeft willen geven aan Leigh en Baigent of een volledige bekentenis doet dat hij de eros als verovering heeft gezien in het werk van deze twee researchers. In zijn werk 'Tegenwoordigheid van geest' noemt Dirk Van Weelden de eigenzinnige manipulatie van het onpersoonlijke en het cliché de 'origineteit'. Er is geen originaliteit, in de zin van absolute oorspronkelijkheid, de creatie ex nihilo. Er is wel creatie in termen van de traditie, de origine. Van Weelden vergelijkt dat met bluesgitaristen die op basis van aloude clichés hun eigen muziek maken. Ze toonden zo de onuitputtelijke voorraad van het cliché aan. Ach, als de rechters van het Hooggerechtshof in Londen zich de moeite zouden getroosten om (slechts) de inleiding van het boek 'Dansen op de draad van Ariadne' (Deel 4 van De Beet van de Adder, 2002 - VUBPress) van de filosoof Hubert Dethier te lezen, dan is dit 'belachelijke' proces op een wip geregeld en afgelopen. Tot slot van het proces kunnen de heren dan nog naar de film 'Finding Forrester' - met in de hoofdrol Sean Connery - gaan kijken én genieten. Finding Forrester is dé film bij uitstek over plagiaat die een redelijk antwoord geeft op het verwarde begrip 'plagiaat' bij schrijvers. Bovendien laat de film zien dat het geen oneer is noch plagiaat is om op de woorden, ideeën van een bestaande tekst verder te bouwen. deze oorspronkelijke tekst eigenlijk te beschouwen als een startbaan om dan geleidelijk aan met eigen krachten verder te schrijven tot een nieuw, schitterend verhaal dat eens in de lucht zijn eigen koers, zijn eigen parcours vliegt. Trouwens, het is steeds zo geweest, zoals Kristeva duidelijk maakt: "Tout texte se construit comme mozaïque de citations, tout texte est absorption et transformation d'un autre texte'. Of vrij vertaald door Cees Nooteboom: "Schrijven bestaat uit het geschrevene anders groeperen, er zitten altijd honderd schrijvers in je hand." De rechtszaak over de Da Vinci Code herleidt zich hiermee tot een zoveelste geval van 'intertekstualiteit' waarvan er volgens de classificatie van Gérard Genette vijf types bestaan. Ach, plagiaat! Wie zegt nog iets dat nog nooit door iemand is gezegd? José Saramago (°1922)? Ook hij kreeg bij de verschijning van zijn bestseller 'Het evangelie volgens Jezus Christus' (1993 - De Arbeiderspers) de wind van voren want het was een fictie-evangelie dat een 'aanvaardbaar' alternatief bleek te zijn van het evangelie in de bijbel. Het veroorzaakte in Portugal zoveel deining dat het boek door ministerieel ingrijpen werd geschrapt van de kandidatenlijst voor de Europese Literatuurprijs, maar de gustibus non est disputandum, over smaak valt niet te twisten, en in 1998 won de Portugese schrijver Saramago de Nobelprijs voor Literatuur! Bij de zaak de Da Vinci Code is het echter niet alleen afgunst en intertekstualiteit dat aan de oorzaak van de heibel ligt. Er is ook nog het Opus Dei van de Spaanse Josemaria Escrivá, de notoire priester die amper 17 jaar na zijn dood in 2002 is heilig verklaard door Johannes Paulus II. Sindsdien is Opus Dei binnen het Vaticaan erkend als persoonlijk prelatuur dat alleen aan de paus verantwoording dient af te leggen. Opus Dei vindt de Da Vinci Code een groter belediging voor katholieken dan de Mohammed-cartoons voor moslims. Volgens de Da Vinci Code is de katholieke kerk een machtsinstituut dat per se de waarheid over Christus verborgen wil houden. De waarheid in de Da Vinci Code is dat Maria Magdalena een kind van Jezus had, van wie de afstammelingen nog altijd over de aarde ronddwalen. Deze Jezus-nakomelingen worden door een geheim genootschap beschermd tegen de kerk, die alle sporen van de menselijkheid van Jezus wil uitwissen. Opus Dei kan niet lachen met dit soort fictie! En zo te lezen in de Standaard van zaterdag 25 februari 2006 in een interview met Stéphane Seminckx, de woordvoerder van Opus Dei in België, wil Opus Dei er alles aan doen om het Dan Brown aartsmoeilijk te maken. Opus Dei rekruteert weliswaar geen zelfmoord-christenen, maar wil toch van azijn wijn maken. Opus Dei zal willens nillens de Da Vinci Code aangrijpen om het ware verhaal van Jezus Christus te verkondigen. Het zou me geen sikkepit verbazen als Opus Dei twee van de drie auteurs, Michael Baigent en Richard Leigh - die trouwens niet meer voor honderd procent achter hun researchboek 'The Holy blood and the Holy Grail' staan - heeft kunnen overhalen alvast te beginnen met een rechtszaak tegen Dan Brown onder het mom van plagiaat. Wie (z)weet?


250. Chicken Kots (dinsdag 21 februari)

"Nadat in Duitsland en Frankrijk het vogelgriepvirus is aangetroffen, houdt bij ons maandag het Wetenschappelijk Comité Influenza een spoedvergadering. De Belgische dierentuinen moeten niet wachten op die vergadering en beginnen vanaf vandaag hun vogels te vaccineren." (Gazet van Antwerpen, maandag 20 februari 2006)

Gaia (Global Action in the Interest of Animals) zal in zijn nopjes zijn nu eerst het dier en mogelijk daarna de mens tegen het vogelgriepvirus wordt ingeënt. Dierenrijk, mensdom? Dieren zijn belangrijk. We moeten een rechtvaardige omgang met de dieren nastreven omdat ze bijvoorbeeld onmondig zijn. Zonder dieren ook geen vlees op de plank. Vooral kippen en kalkoenen zijn gegeerd beleg voor op de boterham. Het wit vlees ligt in alle vormen en gedaanten in de winkelrekken te geuren. In de supermarkt waar ik mijn dagelijkse portie broodbeleg haal, zag ik gisteren nog een massieve blok kalkoenenborst liggen die in geen enkele kalkoen past. Een beest met zo'n karkas hoort gewoonweg thuis in Jurassic Park. Naast de kolos uit een duistere wereld lag ook een gigantische blok kippenborst. Neen, er bestaat ook geen kip met zo'n kolossale borst. Ik vroeg me plots af 'wat' er nu eigenlijk tentoongesteld lag in de vleesbank. Eigenlijk is het kunst, weliswaar van een heel ander kaliber dan de Mechelse Bresse of de Mechelse Redcap van onze nationale trots en kippenkunstenaar Koen Vanmechelen, maar de vleesindustrie creëert dagelijks tonnen eetbare kunst die ze hopelijk maakt met tonnen echt kippen- en kalkoenenvlees. Want de vleesindustrie is vaak nog creatiever dan de meest begeesterde formolkunstenaar. Zeker weten. Ik heb die kip en die kalkoen laten liggen in de winkel en heb wat kaas en Duitse woudham gekocht. Dat is herkenbaar spul. Die kippen en kalkoenen liggen me zwaar op de maag. Wanneer ik geen vergelijking meer kan maken met de natuur dan houdt het voor mij op. Die vleesklompen kip en kalkoen refereren aan niets meer. Nog erger is het met 'Chicken Nuggets' of 'Chicken Fingers' gesteld. Ik heb daar onlangs eens in gebeten. Ik moest kokhalsen omdat ik het gevoel kreeg van op gemalen beenderen en geplette snavels te knabbelen. Hier en daar proefde ik een fijne veer! Alleen het krokant laagje rond de specie was te vreten. De rest was zo mogelijk nog viezer dan mijn kots na die Chicken. whatever it was. Ja, kotsmisselijk word ik van die vleesverwerkingsindustrie. Ik denk dat ze voor die zogeheten kippen- of kalkoenenborst of Chicken Kots gewoon hele containers kippen en kalkoenen laten aanvoeren, daarna het hele zootje koken, malen, pureren, voedingsstoffen, smeerolie en bewaringsmiddelen toevoegen en het dan in een vorm gieten die het best door 'marketing' aan de domme Koning Klant kan worden aangesmeerd. Iemand die met verstand wil eten, krijgt er vogelgriep van. En terwijl die vleesindustrie maar verder dol draait - ik moet onwillekeurig denken aan de science-fictionfilm 'Soylent Green' (1973 - met Charlton Heston in de hoofdrol) waarin mensenlijken werden verwerkt tot 'groene koekjes', hét dagelijks voedsel van de mensen - heeft de spoedvergadering beslist dat vanaf 1 maart in héél België het pluimvee moet opgehokt worden. Want de vogelgriep komt eraan. De vraag is niet waar, maar wanneer? De minister van Volksgezondheid Rudy Demotte neemt terecht geen halve maatregelen en misschien is het ook goed dat hij verder gaat dan het advies van het interministerieel commissariaat Influenza (0800-99.777), dat stelde dat de ophokplicht kan beperkt blijven tot de gevoelige natuurgebieden. Niks daarvan. Totdat de zeven miljoen vaccins voor de mensen zijn gearriveerd in België moeten we bevreesd zijn voor die ene zieke pelikaan die verloren vliegt, die ene vogelzieke flamingo die in Planckendael op bezoek komt, en voor Chicken Nuggets, Fingers, Kots. natuurlijk!